كسى كه قرائتش- در غير جايى كه امام تحمّل قرائت مأمومين را دارد، مانند دو ركعت آخر- خوب نباشد، براى كسى كه در آنجا قرائتش خوب ولى كند است، مورد اشكال است و احتياط ترك نشود.

(١)

مسأله ٥- جواز اقتدا به صاحبان عذر مشكل است‌

و احتياط ترك آن است و اين احتياط ترك نشود، اگر چه امامت صاحب عذر براى مانند خودش يا براى كسى كه در رتبه (تكليف)، متأخر از اوست، مثل امامت نشسته براى كسى كه دراز كشيده خالى از وجه نيست. ولى امامت نشسته براى كسى كه نشسته نماز مى‌خواند و امامت صاحب تيمّم و جبيره براى غير خودشان اشكالى ندارد.

(٢)

مسأله ٦- اگر امام با مأموم در مسائل مربوط به نماز از جهت اجتهاد يا تقليد اختلاف داشته باشند

، اقتدا به او جايز است، اگر چه در عمل متّحد نباشند، در جايى كه مأموم نماز امام را صحيح مى‌داند با اين كه در اجتهاد اشتباه كرده، يا مجتهدش اشتباه نموده است، مثل اين كه مأموم معتقد است كه تسبيحات اربعه سه مرتبه واجب است و امام يكى از آنها را واجب بداند و به آن عمل كند و اگر از روى اجتهاد يا تقليد معتقد باشد كه نماز امام باطل است، اقتدا به او صحيح نيست. كما اين كه اگر در قرائت اختلاف داشته باشند، اقتدا به او مشكل است اگر چه مأموم نماز او را صحيح مى‌داند مثل اين كه امام سوره را واجب نداند و آن را نخواند و مأموم آن را واجب بداند، احتياط آن است كه اقتداى به او را ترك كند و اين احتياط ترك نشود امّا اگر اختلاف آنها در رأى معلوم نباشد، اقتدا به او جايز است و فحص و پرسيدن، واجب نيست و امّا اگر بدانند كه در رأى اختلاف دارند، و لكن در اختلاف در عمل شك داشته باشند، بنابر اقوا، در مسائلى كه با واضح بودن حال و وضع، جايز نيست اقتدا نمايد، نبايد اقتدا كند و در جايى كه به مسائلى حكم به اشكال مى‌شود اقتدا نمودن مشكل است.

(٣)

مسأله ٧- اگر امام جماعت به عقيده اين كه وقت رسيده، مشغول نماز شود

و مأموم معتقد به نرسيدن وقت باشد، يا در رسيدن وقت شك داشته باشد، اقتدا كردن در اين نماز جايز نيست، ولى اگر مأموم بداند كه وقت در اثناى نماز امام رسيده است، جايز است در حين دخول وقت- در صورتى كه امام طورى داخل آن شود كه نمازش محكوم به صحت باشد- به او اقتدا نمايد.

(٤)

مسأله ٨- اگر ائمه جماعت، جرّ و بحث كنند

، احتياط بهتر آن است كه به همه آنها اقتدا نشود، ولى اگر در اين كه هر كدام بخواهد غير خودش را براى نماز جماعت جلو بيندازد، جرّ و بحث كنند، مثل اين كه هر كدام از اينان به ديگرى بگويد: فلانى جلو بيفت، هر كدام را كه مأمومين ترجيح بدهند، بايد به او اقتدا شود و در صورتى كه بين مأمومين اختلاف بيفتد، يا كسى را جلو نيندازند، بايد كسى كه فقيه جامع الشرائط است، براى امامت جلو بيفتد و اگر چنين فقيهى نباشد يا متعدّد باشند، كسى كه قرائتش بهتر