پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠ - بخش نخست زهرا عليها السلام در يك نگاه

تأثير اين همه رنج و ناراحتى پدر، با مادر خود خديجه دمساز و سهيم بود.

زهراى مرضيّه با مشاهده اذيّت و آزارى كه پدر ارجمندش مى‌ديد از فرط ناراحتى به خود مى‌پيچيد و رنج جور و ستمى را كه مسلمانان صدر اسلام متحمّل مى‌شدند، فرومى‌خورد.

صدّيقه كبرى از كودكى شاهد رنج و گرفتارى‌هاى تبليغ رسالت الهى بود و قبل از بلوغ در دو سالگى همراه با پدر و مادر و ساير بنى هاشم در شعب ابو طالب، در محاصره قرار گرفت.

به مجرّد اين‌كه پس از سه سال قحطى و گرسنگى، محاصره برداشته شد فاطمه زهرا عليها السّلام در شش سالگى با فقدان مادر مهربان خود حضرت خديجه و ابو طالب عموى پدر بزرگوارش روبرو گرديد، زهرا در تحمّل سختى‌ها و در رويارويى با مشكلات و دشوارى‌هاى پدر، همدم و تسلّى دل پدر بزرگوار خود و مونس تنهايى او، و در آزار و اذيّتى كه از سركشان و اراذل و اوباش مى‌ديد، يار و ياورش به‌شمار مى‌رفت.

در هشت سالگى به همراه پسر عموى خويش و فواطم ديگر از مكه به مدينه هجرت نمود و تا زمان ازدواج با امام على بن ابى طالب عليه السّلام، در كنار پدر باقى ماند. و بدين‌سان، پس از خانه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم با فضيلت‌ترين خانه در تاريخ اسلام، شكل گرفت، چراكه زهراى اطهر خاستگاه پيراسته سلاله پاك نبوى و كوثر عطا شده به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم تلقّى مى‌شد.

فاطمه زهرا عليها السّلام برجسته‌ترين الگوى زن و برترين نمونه مادر را در دشوارترين لحظات تاريخ اسلام ارائه داد؛ تاريخى كه بنا داشت راه جاودانگى و برجستگى را بر مدار محيطى جاهلى و آداب و رسومى قبيله‌اى طرّاحى و بر انسانيّت زن خط بطلان كشيده و دختر را مايه ننگ و عار تلقّى كند. در اين‌جا