پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨٦ - ٢ وفات خديجه عليها السلام و سال اندوه

تعلق گرفته بود او را در جوار خويش جاى دهد، مرغ روح بانوى بزرگ اسلام در سال دهم بعثت، سالى كه بنى هاشم از محاصره اقتصادى قريش بيرون آمدند، به جنان پركشيد.

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در همان سال عموى خود حضرت ابو طالب عليه السّلام حامى و پشتيبان رسالت و ياور دين اسلام را نيز از دست داد و در فقدان او، احساس حزن و اندوه و فراق و جدايى و بيم و وحشت كرد، زيرا عمو و حامى و پشتيبان و مدافع و محبوب دل و يار و ياور خويش، و نيز همسر مهربان و دوست‌داشتنى و ياورش را از دست داده بود و آن سال را «سال اندوه» ناميد.

نه تنها رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در آن سال به مصيبت و اندوه گرفتار آمد، بلكه فاطمه خردسالش كه هنوز كام عطشانش از جام مهر و عاطفه مادرى سيراب نگشته بود در اين فاجعه غم‌انگيز با پدر شريك و او نيز بدين مصيبت گرفتار و در آن سال اندوه‌بار، وى را نيز رنج و دشوارى فراگرفت و احساس كرد ابرهاى تيره حزن و اندوه و يتيمى بر زندگى پاكش سايه‌افكن شده است.

پدر بزرگوارش رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم احساس كرد وجود مقدس فاطمه را حزن و اندوه به رنج انداخته و اشك‌هاى فراق و جدايى از مادر را بر گونه‌هايش جارى مى‌ديد، دل مهربانش به حال او مى‌سوخت و جام احساس عشق و محبّت صادقانه پدرى‌اش لبريز مى‌گشت و با زهرايش همدردى مى‌كرد و براى جبران محبّت و مهرى كه آن‌ها را با فقدان مادر، از دست داده بود، به او عشق و مهر و محبّت مى‌ورزيد.

پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله و سلم به فاطمه محبت مى‌ورزيد و فاطمه نيز با پدر محبّتى متقابل داشت و هريك با ديگرى اظهار همدردى مى‌كردند، هيچ‌كس در دل پيامبر از محبّتى چون زهرا عليها السّلام برخوردار نبود و فردى نزديك‌تر به او از فاطمه‌