پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩ - ٤ دوستى زهرا عليها السلام، پاداش رسالت

آيه شريف ياد شده، دليل بر عصمت اهل بيت و مصونيت آن‌ها از گناه و معصيت است، زيرا كلمه رجس در اين آيه به معناى گناه آمده است و با كلمه حصر «إنّما» آغاز شده و معنايش اين است كه اراده خداوند تنها به اين تعلّق گرفته كه گناهان را از آنان دور و آن‌ها را از هرگونه آلودگى پيراسته گرداند و معناى حقيقى عصمت همين است و «نبهانى» در تفسير طبرى اين معنا را به صراحت بيان كرده است.[١]

٤. دوستى زهرا عليها السّلام، پاداش رسالت‌

جابر، روايت كرده: عربى بيابان‌نشين حضور پيامبر شرفياب شد و عرضه داشت: اى محمد! اسلام را بر من عرضه نما. حضرت فرمود: گواهى بده كه معبودى جز خداى يكتا نيست و شريك ندارد و محمد بنده و فرستاده اوست، مرد عرب عرضه داشت: در قبال آن از من درخواستى ندارى؟

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرمود: خير؛ از تو درخواستى جز دوستى و محبت در حق نزديكان ندارم.

عرض كرد: نزديكان خودم يا نزديكان شما؟

حضرت فرمود: نزديكان من.

مرد گفت: دستتان را بدهيد تا بر انجام اين‌كار با شما پيمان ببندم، آن‌كس كه محبت تو و نزديكانت را در دل نداشته باشد مورد لعنت خدا قرار گيرد، و رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم آمين گفت.[٢]

[١] . كلمة الغراء/ ٢٠٠.

[٢] . حلية الاولياء ٣/ ٢٠١، تفسير طبرى ٢٥/ ١٦ و ١٧، در المنثور در تفسير آيه ٣ سوره شورى، الصواعق المحرقه/ ٢٦١، اسد الغابه ٥/ ٣٦٧.