هرچند به يك سبب، مقدّم است بر كسى كه از او دورتر است، هرچند شخص دورتر خويشاونديش با ميّت به دو سبب باشد؛ مگر در يك مورد كه در فقره قبل بيان شد- و اولاد عموها و عمّه‌ها و دايى‌ها و خاله‌ها آن مقدار ارث مى‌برند كه عموها و عمّه‌ها و دايى‌ها و خاله‌ها زنده بودند همان مقدار را مى‌بردند، به اين بيان كه: در تقسيم ارث بايد خود عموها و عمّه‌ها و دايى‌ها و خاله‌ها- كه واسطه بين فرزندانشان و ميّت هستند- را زنده فرض كرد، و بعد ارثى كه به دايى‌ها و خاله‌ها مى‌رسد را بين خود آنها بطور مساوى تقسيم نمود، و آنگاه هر مقدار به هر دايى يا خاله مى‌رسد را بين فرزندان او بالسّويّة تقسيم كرد؛ و اما عموها و عمّه‌ها، اگر أبوينى يا پدرى باشند، بايد ارث را بين خود آنها طورى تقسيم نمود كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ببرد، آنگاه هر مقدار كه به هر عمو يا هر عمّه مى‌رسد را بين فرزندانش اگر مختلف هستند طورى تقسيم نمود كه هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ببرد؛ و اگر عمو و عمّه مادرى باشند، بايد ارث را بين خود آنها بطور مساوى تقيسم نمود، و بعد سهم هر يك از آنها را به فرزندانش داد؛ و احتياط آن است كه اولاد عموها و عمّه‌هاى مادرى با هم مصالحه كنند؛ و اين احتياط در موردى كه يك واسطه يا چند واسطه باشد فرق نمى‌كند.

١٩٢- منتسبين به مادر ميّت در اين طبقه- طبقه سوم- يعنى دايى و خاله- أعمّ از أبوينى و پدرى- و اولاد آنان، همواره ارث ميّت را بين خود بالسّويّة تقسيم مى‌كنند، و خاله همان مقدار مى‌برد كه برادرش مى‌برد؛ اما در منتسبين به پدر ميّت- يعنى عمو و عمّه و اولاد آنان- هر مذكّر دو برابر يك مؤنّث ارث مى‌برد؛ بلى، در خصوص عموها و عمّه‌هاى مادرى و اولاد آنان- كه مال بطور مساوى بين آنان تقسيم مى‌شود- احتياط آن است كه تقسيم را با مصالحه انجام دهند.

١٩٣- در موردى كه ميّت اولاد عمو و عمّه أبوينى دارد، ارث او به اولاد عمو و عمّه پدريش نمى‌رسد، و در اولاد دايى‌ها و خاله‌ها نيز همين حكم جارى است؛ لكن با وجود اولاد عمو و عمّه ابوينى، اولاد دايى و خاله پدرى ميّت با نبودن اولاد خاله و دايى أبوينى او ارث مى‌برند، و همچنين با وجود اولاد دايى و خاله أبوينى ميّت اولاد عمو و عمّه پدرى با نبود اولاد عمو و عمّه أبوينى ارث مى‌برند.