موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٩ - بلاد كبيره

١. نماز و روزه اين حقير آيا حكم مسافر را دارد؛ با توجه به اين‌كه مادام العمر در تهران اقامت خواهم داشت، ان شاء اللَّه؟

بسمه تعالى، در فرض مسأله، حكم مسافر را داريد و تا در يك محلّه، قصد اقامت ده روز و خارج نشدن از آن‌را نكنيد، نماز شكسته و روزه صحيح نيست.

[سؤال ١٩٠٤]

٢. به فتاواى آن جناب پيرامون احكام مسافر در بلاد كبيره، حدود يك سالى است كه پى برده‌ام. در اين صورت، آيا بايستى نماز و روزه‌هاى چندين سال گذشته اقامت در تهران- بدون قصد توطّن- را به‌جا آورده و يا قضا كنم؟

بسمه تعالى، نمازهايى را كه بر خلاف وظيفه به‌جا آورده‌ايد، بايد قضا نماييد.

[سؤال ١٩٠٥]

٣. اگر بايستى از اين به بعد، نماز و روزه را قصر به‌جا آورم، براى- حداقل- روزه گرفتن در ماه مبارك چه راه حلى وجود دارد؛ با توجه به اين‌كه محل كار، چندين محلّه با محل سكونت فاصله دارد؟

بسمه تعالى، اگر در يك محلّه- خواه منزل باشد و يا محل كار- قصد اقامت ده روز، بدون خروج از آن محلّه نماييد، بعد از آن، رفت و آمد تا كمتر از چهار فرسخ مضر نيست و بدين ترتيب مى‌توانيد نماز را تمام و روزه را بگيريد، تا سفر جديدى براى شما پيش نيامده.

[سؤال ١٩٠٦]

٤. فردى تهرانى كه تا محل كارش بيش از ٥/ ٢٢ كيلومتر فاصله دارد، نماز و روزه‌اش در محل كار، به چه صورت خواهد بود؟

بسمه تعالى، فرد متولد در تهران اگر قبل از كبيره شدن آن متولد شده، تمام‌