چند سال پس از انقلاب عمل كرده‌ايم و دليل ايشان، يكى اين بوده كه جناب‌عالى شرط مقلد بودن را عمل دانسته‌ايد و به صرف اين‌كه من بگويم مقلد شما هستم و عمل نكرده باشم، مقلد بودن مرا قبول نداريد. و دوم اين‌كه جناب‌عالى فرموده‌ايد كه اگر شخصى بين اعلميت دو مجتهد شك داشته باشد، مى‌تواند بعضى مسائل را به ديگرى مراجعه نمايد. لذا براى رفع شك و شبهه خود و ديگران- كه ممكن است مثل اين‌جانب عمل كرده باشند- از حضور آن فقيه و رهبر بزرگوار استدعا مى‌نمايم كه اگر به حكم درست رفتار نموده‌ام كه هيچ؛ و اگر حكم، غير از آن مى‌باشد، در هر دو صورت حكم صحيح را مرقوم فرماييد. و چنانچه حكم با عمل فرق مى‌كند، اعمال گذشته ما به چه صورت مى‌باشد.

بسمه تعالى، در مسأله ذكر شده، وظيفه قصر است و مورد فتوا است و مورد رجوع به غير نيست.

[سؤال ٢٥٣٥] ١/ ١٢١٥١٧٩٣

بسمه تعالى ٣١/ ٦/ ١٣٦٠

ضمن عرض سلام به رهبر عالى‌قدر و خستگى‌ناپذير خود؛ محترماً معروض مى‌دارد: اين‌جانب در مورد نماز و روزه سؤالى داشتم و چند جا مطرح كردم، ولى باز برايم داراى ابهام است:

كسى كه در اداره‌اى- مثلًا جنگل‌دارى- كار مى‌كند و محل كار وى در حدود ١٥٠ كيلومتر از وطن اصلى‌اش فاصله دارد و شغل وى ايجاب مى‌كند كه در شعاع ٣٠ كيلومترى اداره- يعنى در مراتع- كار كند و در مواقع احتياج، به مراتع سركشى نمايد، ولى فعلًا بر اثر نبودن خودرو و سوخت كافى، اين مسأله امكان‌پذير نيست و هفته‌اى يك مرتبه روز جمعه هم به وطن اصلى‌اش (زادگاه خود) مى‌رود، سؤال: آيا اين شخص با در نظر گرفتن ملاك تماميت نماز كه در اصل، دور زدن است، ولى الآن تقريباً به صورت كار ادارى درآمده، فرائض دينى خود (نماز و روزه) را بايد چگونه‌