موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٢٩ - چهارم شغل نبودن سفر

[سؤال ٢٤٤٤] ١١٥٦٧١٥٨

بسمه تعالى‌

شخصى شغلش پارچه‌فروشى است و هر روز براى فروش بيرون از وطن مى‌رود.

گاهى يك فرسخ و دو فرسخ و گاهى هم ده بيست فرسخ مى‌رود و در آن محل ثانى تا عصر مى‌ماند و شب به وطن بر مى‌گردد. گاهى هم اگر زياد دور باشد ده روز يا كمتر يا بيشتر در محل ثانى مى‌ماند و بعد به وطن بر مى‌گردد و تمام سال هم كارش همين است. آيا نمازش تمام است يا شكسته.

بسمه تعالى، با فرض اين‌كه شغل او به نحو دوره گردى نيست و از وطن به مقدار مسافت شرعيه و براى محلى مى‌رود، حكم مسافر را دارد.

[سؤال ٢٤٤٥] ١١٥٧٧٥٠٤

بسمه تعالى ١/ ١٠/ ١٣٦٠

محضر مبارك رهبر انقلاب اسلامى ايران، حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى‌

١- شخصى شغل ادارى دارد و هر هفته پنج روز در محل كارش اقامت دارد و دو روز در وطن خود زندگى مى‌كند. بين محل شغل و سكونت بيش از مسافت شرعى مى‌باشد. آيا در محل شغل نماز قصر است يا تمام؟

بسمه تعالى، در محل شغل و بين راه، حكم مسافر دارد.

[سؤال ٢٤٤٦]

٢. كاركنان ادارى كه حد فاصل مسكن با محل خدمت آن‌ها بيش از چهار فرسخ است و هر روز رفت و آمد مى‌نمايند؛ آيا نماز آنان قصر است يا تمام؟

بسمه تعالى، در شهرهاى متعارف، اگر آخر شهر تا محل كار به مقدار مسافت شرعى و لو در مجموع رفت و برگشت، فاصله دارد، در محل كار حكم مسافر دارند و در مثل تهران ميزان مسافت، فاصله بين منزل تا محل كار است.