موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٩١ - چهارم شغل نبودن سفر

[سؤال ٢٣٦٥] ١٠٢٠- ١٣٦٠

٢. در صورتى كه موقعيت شغلى ايجاب كند كه هر روز براى اشتغال به محلى ما بين دو مكان مسكونى فوق الذكر با شرايط بالا سفر كنند، در محل اشتغال، نحوه به جا آوردن نماز و روزه آن‌ها چگونه خواهد بود؟

بسمه تعالى، اگر براى رفتن به محل كار و رفتن از آن‌جا به وطن به مقدار مسافت مى‌روند حكم مسافر دارند.

[سؤال ٢٣٦٦] ١١٧٧- ١٣٤٦

٥. آيا حكم كسى كه شغلش رانندگى است شامل حالم مى‌شود، يا حكم مسافر؟

بسمه تعالى، اگر اشتغال به رانندگى نداريد، حكم آن‌را هم نداريد.

[سؤال ٢٣٦٧] ٨٥٩٣- ١٨٩٠

١٥. گاهى افرادى در مريض‌خانه استخدام مى‌شوند براى رانندگى و آوردن مريض از اطراف، گاهى چند روز متوالى تا سه مسافت براى آوردن مريض مسافرت مى‌كنند و گاهى هم چند روز در محل مى‌مانند، آيا اين فرد جزء كسانى است كه شغلشان سفر است يا نه؟

بسمه تعالى، حكم كسى كه شغلش سفر است را ندارد.

[سؤال ٢٣٦٨] ٩١٥٨- ٤١٢٨

٢. عده‌اى از برادران و خواهران متعهد همكار، محل كارشان در تهران ولى محل اقامتشان در خانه‌هاى سازمانى بالاى شهرستان كرج مى‌باشد كه فقط جمعه‌ها در كرج هستند و يا عده‌اى از برادران و خواهران محل كارشان در كرج و محل سكونتشان در تهران مى‌باشد، سؤال اين است كه نماز و روزه آن‌ها چگونه بايد انجام شود؟

بسمه تعالى، در غير وطن حكم مسافر دارند.