موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٩٦ - چهارم شغل نبودن سفر
[سؤال ٢٥٦٨] ١٠٩٢- ١١٢٩
٤. كسانى كه كارشان رفتن به جاهاى مختلف شهر براى انجام كار كارخانه است با پيمودن بيش از چهار فرسنگ شرعى و داشتن اجبار كارى به نحوى كه نمىتوانند كار خود را از دست بدهند، آيا بايد نمازشان را تمام بخوانند و روزه بگيرند يا خير؟
بسمه تعالى، چنانچه كارشان در محلهاى معينى باشد، در فرض سؤال، حكم مسافر دارند ولى اگر كارشان به نحو دورهگردى باشد نمازشان تمام و روزه صحيح است.
[سؤال ٢٥٦٩] ٨٧٢- ١٧٣٠
٢. محل كارم از خانه، ٦٠ كيلومتر فاصله دارد كه هر روز با اتوبوس، سر كار مىروم و در قسمت راهسازى شركت كار مىكنم و به راهها سركشى مىكنم (در طول ٢٠ كيلومترى، رفت و آمد مىكنم). آيا شغلم مسافرت حساب مىشود يا نه؟
لازم به توضيح است كه قبلًا كه در يك نقطه در محل كارم بودم، شغلم مسافرت حساب نمىشد؛ اما حالا كه راهسازى كار مىكنم، شغلم مسافرت است يا نه؟
بسمه تعالى، اگر به مقدار مسافت، سركشى به راه مىكنيد، نماز شما تمام است.
[سؤال ٢٥٧٠] ٦٠٤- ٩٠٥
١٦. كسى كه بخشى از كارش، گشت يا تعقيب و مراقبت است، و بخشى از كارش كار ديگرى است چه حكمى دارد؟
بسمه تعالى، در حين اشتغال در هر بخش، حكم مخصوص آنرا دارد.
[سؤال ٢٥٧١] ٨٢٠- ٩١٥
٣. شخصى هر روز از كرج به محل كارش كه در تهران است مىآيد و بايد نمازش را در تهران قصر بخواند؛ ولى در تهران، شغلش گشت زدن است. آيا باز هم نمازش قصر است يا چون شغلش گشت زدن است، بايد نماز را تمام بخواند؟