موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 (استفتائات امام خمينى( س)) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٦٦٩ - چهارم شغل نبودن سفر
و در صورتى كه وظيفه شرعى افطار روزه است، با عنايت به اينكه سراسر سال را در سفر هستم، در چه موقعى از سال مىتوانم قضاى روزه ماه مبارك را بهجاى آورم؟
و همچنين تكليف عبادات و تكاليف سالهاى قبل، با توجه به اينكه در اثر عدم آگاهى به مسأله انجام دادهام و مقلد امام بودم چيست؟ آيا قضاى آنها واجب است؟
استدعا دارد با عنايت به اينكه ماه مبارك رمضان نزديك است و عدهاى ديگر از همكاران، شرايط مشابه را دارند، فتواى مبارك امام خمينى را مرقوم فرمايند.
بسمه تعالى، در محل كار و بين راه، حكم مسافر داريد؛ و قضاى روزه را ايام تعطيل در وطن يا با قصد اقامت ده روز در سفر بهجا بياوريد؛ و نماز و روزهاى كه مخالف وظيفه مسافر انجام گرفته قضا دارد.
٢. شخصى سفره حضرت ابوالفضل عليه السلام نذر دارد؛ ولى به علت كمى جا در محل سكونت نمىتواند نذر خويش را ادا نمايد. بنابر اين آيا مىتواند وجه خرجى سفره را به حساب جنگزدگان و يا ساير مواردى كه براى دولت جمهورى اسلامى ايران داراى اهميت است واريز نمايد؟
بسمه تعالى، اگر صيغه مخصوص نذر را نخوانده نذر وجوب وفا ندارد و اختيار با خود شخص است؛ ولى چنانچه صيغه نذر را خوانده باشد، بايد بر طبق آن عمل كند؛ مگر آنكه قدرت بر وفا نداشته باشد.
[سؤال ٢٥١٥] ١٢٠٢١٠٩٥
بسمه تعالى ١٦/ ٤/ ١٣٦١
محضر حضرت آيت اللَّه العظمى، رهبر عالىقدر، آقاى خمينى، مدّ ظله العالى
اولًا، سلامتى حضرت را از خداوند متعال خواستارم. ثانياً، شخصى از وطن خود هر روز مىرود به هشت فرسخى يا بيشتر، مدتى است- شايد پنج سال يا بيشتر باشد- كارمند يك شهرى است؛ ناچار است در ماه رمضان هم رفت و آمد كند، لذا هر صبح مىرود محل كارش، قبل از ظهر بر مىگردد به وطن خود؛ نماز ظهر و عصر را در خانه خود مىخواند؛ بعد از ظهر مىرود محل كار خود، غروب آفتاب همان روز بر مىگردد