محضر مبارك مرجع تقليد شيعيان جهان و رهبر مسلمين، حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى، دام ظله العالى، محترماً؛ تقاضامند است نظر مبارك را در زمينه مسائل مشروحه ذيل بيان فرماييد كه ضرورى است:

١. شخصى راننده ارتش است و برنامه كارش از نظر دستور ادارى كاملًا مشخص نيست كه در چه مواقعى مى‌باشد، هر لحظه احتمال مسافرت براى انجام كار ادارى هست. شايد ده روز به تهران برود يا بيست روز به جايى نرود. بر طبق نياز و ضرورت ادارى برنامه كارش را تنظيم مى‌كنند و به دست خودش نيست. در موقعى كه براى انجام مأموريت مى‌رود، حكم نماز و روزه‌اش چگونه است؟ هنگامى كه در محل سكونت خانواده‌اش مى‌باشد چگونه است؟ البته محل سكونت هم وطنش نيست و احتمال دارد مدت دو سال باشد و بعد منتقل شود به شهر ديگرى.

بسمه تعالى، در وقت انجام مأموريت كه به مقدار مسافت يا بيشتر رانندگى مى‌كند، تمام بخواند و در محل سكونت كه وطن او نيست، بدون قصد اقامت ده روز، شكسته بخواند.

٢. درباره مسأله شماره ١٤٩٠ رساله عمليه امام در مورد مكروهيت نماز جماعت با مسافر توضيح دهيد كه باتوجه به ضرورت وحدت و نتيجه مؤثر آن منظور از اين مكروهيت و تأثير آن در مقبوليت نماز چگونه است؟

بسمه تعالى، نماز صحيح است، و كراهت به معنى اين است كه ثواب آن از جماعت‌هاى ديگر كمتر است.

٣. افرادى از پرسنل ارتش هستند كه فاصله محل كارشان با منزل مسكونى‌شان كه در پايگاه مى‌باشد بيست و چهار كيلومتر است و يك روز كار و دو روز استراحت مى‌كنند. با توجه به آن‌كه حداقل مدت مأموريت آن‌ها در پايگاه دو سال و يا احتمالًا بيشتر مى‌باشد و بعد از آن منتقل مى‌شوند و آن‌جا براى آن‌ها جنبه وطنى ندارد، تكليف آنان از نظر نماز و روزه در محل كار و در محل مسكونى چگونه است و تكليف خانواده‌هايشان كه به صورت ثابت در محل مسكونى هستند چگونه است؟