ضمن سلام به محضر مباركتان، سؤالى براى بنده در رابطه با انجام فرائض دينى (نماز و روزه) پيش آمده است؛ لذا خواهشمند است در اين مورد، بنده را راهنمايى بفرماييد.

قضيه بدين قرار است كه در ايامى كه بنده كودك بودم، پدر و مادرم از هم جدا شده‌اند، پدرم در تهران ازدواج كرده و به زندگى خود ادامه مى‌دهد و مادرم مرا با خودش به شهرمان ساوه مى‌برد و او هم در آن‌جا به زندگى ادامه داده و بعد هم ازدواج كرده است و بنده تا نه سالگى در نزد مادرم، در ساوه زندگى مى‌كردم. از نه سالگى به بعد، پدرم مرا پيش خودش به تهران آورد و تا ديپلم پيش پدرم بودم؛ اما بعد از ديپلم و دوران دانشكده- به علت ناراحتى‌هايى كه وجود داشت- اتاقى اجاره كرده‌ام و ديگر در نزد پدرم زندگى نمى‌كنم. در طى اين مدت، يعنى از نه سالگى تا به حال كه دانشجو مى‌باشم، هميشه هدفم اين بوده است كه پس از پايان تحصيلات به شهرمان ساوه، پيش مادرم بروم و با او زندگى كنم و در اين مدت هم هميشه زود به زود، به ديدنش رفته‌ام. حال با توجه به شرح بالا و اين‌كه بنده از امام خمينى تقليد مى‌نمايم، بفرماييد كه مسأله نماز و روزه بنده به چه شكل مى‌باشد؟

بسمه تعالى، در فرض مسأله، در تهران حكم مسافر داريد كه بدون قصد اقامه ده روز در محله واحده، نماز شكسته و روزه صحيح نيست.

[سؤال ٢٢٢٠] ١٠١٨٥٤٣١

بسمه تعالى‌

محضر مبارك حضرت آيت اللَّه العظمى امام خمينى، دام ظله العالى‌

ضمن عرض سلام و درود فراوان‌

احتراماً؛ معروض مى‌دارد كه جديداً مسأله‌اى در مورد مسافت، منسوب به آن حضرت انتشار يافته و چون آن مسأله مبهم است، ما را بر آن داشت كه اصل مطلب را مستقيماً از حضرت‌عالى سؤال نماييم كه مسأله مزبور بدين شرح است: ساكنين تهران‌