بنشينيم اظهار تأسف بكنيم؟ يا اين مغزهايى كه به امريكا فرار كردند، براى اينكه بروند آنجا پولهايى كه در اينجا جمع كرده‌اند خرج بكنند، ما براى اينها بايد اظهار تأسف بكنيم؟ فكرهايتان را عوض كنيد! افكارى كه پنجاه سال در مغزهاى شما جمع شده است، و اصلًا تشخيص نمى‌توانيد بدهيد به واسطه آن افكار ما بين صحيح و غير صحيح را. عوض كنيد خودتان را.

ما بايد اين مملكت را عوض كنيم؛ اين افكار را عوض كنيم. دانشگاه ما بايد عوض بشود، از اين افكار عوض بشود. اين مغزهايى كه بچه‌هاى ما را سى سال، چهل سال، به تباهى كشيدند بگذار فرار كنند، يك مغزهاى صحيح بيايند روى كار. حالا كه مى‌خواهند تصفيه كنند، و اشخاص خيرمند مى‌خواهند تصفيه بكنند، شما نشسته‌ايد غصه مى‌خوريد كه چرا تصفيه مى‌كنند! غصه مى‌خوريد كه چرا اعدام مى‌كنند. كى‌ها را اعدام كردند؟ براى كى‌ غصه مى‌خوريد؟ اى اساتيد دانشگاه! بعضى‌تان، براى كى‌ غصه مى‌خوريد؟ براى نصيرى نشسته‌ايد نوحه‌سرايى مى‌كنيد؟! براى هويدا [١] نوحه‌سرايى مى‌كنيد؟! براى كى‌؟ بعد هم مى‌گويند كه يك بچه دوازده ساله را اعدام كرده‌اند! خوب، اين را آنهايى كه با ما مخالف‌اند مى‌گويند. آن مخالفين مى‌گويند من هم امر كرده‌ام كه پستان زنها را بِبُرَّند! آنها مى‌گويند كه يك بچه دوازده ساله را؛ آنها مى‌گويند يك زن حامله را، و الّا نه بچه دوازده ساله اعدام مى‌شود، و نه زن حامله اعدام مى‌شود. چه حرفهايى است كه شما مى‌زنيد؟ چرا كمك مى‌كنيد به استعمار؟ چرا كمك مى‌كنيد به رژيم شاهنشاهى؟

اى مغزهاى پوسيده! اى انسانهاى از بين رفته! بيدار بشويد يك قدرى. چرا اين طور بحث مى‌كنيد؟ چرا اسلام را تخطئه مى‌كنيد؟ چه شده شما را كه اسلام را تخطئه مى‌كنيد؟

جوانهاى ما بيدار بشويد! اى جوانهاى برومند ما، اى خواهران ما، اى برادران ما، بيدار بشويد! اى شمايى كه با دست شما نهضت به اينجا رسيده، و اين آقايان كه حالا اشكال مى‌كنند، در كنار نشسته بودند و يا كمك نمى‌كردند و يا بى‌تفاوت بودند و حالا

[١] امير عباس هويدا كه مدت ١٣ سال نخست وزير رژيم شاه بود.