يك قدرى توجه به اينكه كار بايد با تدريج انجام بگيرد، كار بايد با يك قدرى حوصله، يك قدرى صبر، يك قدرى توجه به اينكه مشكلات كم نيست، زياد است [انجام شود] نبايد هر قشرى هِى فكر كنند كه يك مشكلاتى ما داريم، چرا الآن درست نمى‌شود. اين اسباب اين مى‌شود كه نتوانند آنهايى كه مى‌خواهند رفع مشكلات را بكنند، نتوانند رفع بكنند. و لهذا، من از همه قشرها، خصوصاً از جوانهاى دانشگاهى و دانشسرايى و محصِّلين، خواهش مى‌كنم يك قدرى توجه داشته باشند به اينكه آلتِ دست، يك وقت واقع نشوند كه با يك طورى كه خود شماها هم نمى‌توانيد مطّلع بشويد چه است، همچو مطلب را درست مى‌كنند كه هر كه اعتقاد كند كه نه، الآن بايد اعتصاب كرد، الآن بايد ريخت در خيابان! اگر نريزيم در خيابان، چه خواهد شد. شما بدانيد كه هر چه آرامتر باشد مملكت، بهتر مى‌شود اصلاحش كرد.

در يك محيطى كه توى خيابان بريزند به جان هم، نمى‌شود اقتصادش را درست كرد؛ نمى‌شود دانشگاهش را درست كرد. وقتى محيط آرام باشد، توجه بكنند كه بايد آرام بشود، محصِّلين سر كلاس بروند، مشغول كارشان بشوند، معلمين مشغول كارشان بشوند، اساتيد مشغول كارشان بشوند، زارع مشغول كارش بشود، كارگر مشغول كارش بشود، آرامش در يك مملكتى پيدا بشود، آن وقت كسانى كه مى‌خواهند خدمت بكنند، مى‌توانند خدمت بكنند. اما اگر آرامش نباشد، مثلًا فرض كنيد كه كردستان، كه اين اشخاص فاسد ريختند و به همش زدند، خوب، كردستان كه نمى‌شود با اينكه به هم خورده است اسفالت بشود. جايى كه دارند جنگ با هم مى‌كنند ديگر اسفالت معنا ندارد يا مريضخانه درست بشود، اين بايد آرامش پيدا بشود تا بتوانند آنهايى كه مى‌روند براى اصلاح، اصلاح بكنند، مثلًا آقايان كه در جهاد سازندگى رفتند- و خداوند همه‌شان را حفظ كند- يك همچو كار بزرگى را مشغول شده‌اند و يك همچو فداكارى مى‌كنند جوانها، مى‌روند در جهاد سازندگى، كار بسيار با ارزش است، لكن اگر يك وقتى فرض كنيد در آنجا هم آمدند يك شلوغكارى كردند، يك كارى كردند كه نگذارند كار انجام بشود، خوب، محيط وقتى به هم خورده بشود، آنها هم نمى‌توانند كارشان را انجام‌