گرفتاريهايى كه دارند مسلمين؛ از دست كى گرفتارى دارند؛ با آن بايد چه بكنند؛ دولتهايى كه با مسلمين چه مى‌كنند بايد با او چه بكنند. كوشش كنند در وحدت كلمه؛ كوشش كنند در اينكه مطلب را همه يكى قرار بدهند.

اعتصام بحبل اللَّه‌

سرمشق است ديگر. خداى تبارك و تعالى فراهم كرده اسبابش را، و ما مسلمين نمى‌توانيم از آن استفاده كنيم. بى‌عُرضه هستيم! او فراهم كرده همه را، سالى يك دفعه حج، آن كنگره عظيمى كه در دنيا سابقه ندارد، لكن مى‌روند آنجا و كار مثبتى انجام نمى‌دهند. از اول [كه‌] مى‌روند، فكر اينند كه مثلًا سوغاتى چقدر ببرند! فكر آنى كه بايد باشند نيستند. اعمالشان را به جا مى‌آورند؛ بعد هم هيچ كلمه‌اى راجع به گرفتاريهاى مسلمين، گرفتاريهاى اسلام اين گرفتاريهايى كه همه دول اسلامى الآن مبتلا به آن هستند، فكر اين نيستند. و ان شاء اللَّه اگر اسلام يك ظهورى پيدا كرد، واقعيتش يك نمايشى داد، اميدوارم كه حج هم درست بشود.

ضرورت حفظ نهضت‌

بايد اين نهضت را حفظش كنيد. شما با دست خالى يك امپراتورى بزرگ را نه، دنيا را، شكست داديد. الآن به ما مى‌گويند كه ايرانى‌ها ملتفت نيستند چه كردند. خارج مى‌فهمند، خارج كه مى‌رويم، عظمت اين نهضت و عظمت اين فداكارى ايران در خارج منعكس است. هر كه از خارج مى‌آيد و از هر جا مى‌آيد- همين چند روز هم، ديروز هم، يك نفرى از بيرون آمد، و از بنگلادش هم يك دسته‌اى آمده بودند- اينها مى‌گويند كه همه توجهات الآن به ايران است، همه دستجات متوجهند به ايران. ايران سرمشق همه مسلمين شده است، و بايد بشود ان شاء اللَّه. اين را حفظش كنيد. بدانيد كه ماها هيچ نيستيم، هيچ! براى خودتان يك چيزى خيال نكنيد. نه من و نه تو، نه هيچ كس هيچ نيستيم. هر چه هست خداى تبارك و تعالى است، اوست كه شما را غلبه داد. «اللَّه اكبر» شما را غلبه داد و با مشت خالى همه چيز را در هم شكستيد. اين ايمان اسباب اين معنا شد. اين توجه به خدا اسباب اين شد كه بچه اين قدرى و پيرمرد هشتاد ساله و زنهاى محترمه و مردهاى عزيز،