حساب مى‌كنند مى‌گويند اينها ضعيفند. آنهايى كه اينها را جزء ضعفا مى‌شمارند نه اينكه ضعفا. بعضيها اين كلمه را چون نفهميده‌اند، كلمه «مستضعف» را نفهميده‌اند، مى‌گويند كه خوب، چرا مستضعف؟ چرا ما بايد مستضعف [باشيم‌] آنها ما را ضعيف، حساب مى‌كنند؛ نه اينكه شما ضعيفيد. شما ايمان داريد، شما آن بوديد كه يك همچو قدرتى را با مشت عقب زديد و به جهنم فرستاديد. قوّت ايمان در شماست و حس شهادت خواهى كه جوانها مكرر اين معنا را مى‌خواهند؛ زنها مكرر مى‌گويند به اينكه فلان جوان، فلان جوان، از من رفته، دو تا ديگر هم هست، اين هم مى‌دهم. اين حس بود، اين حس شهادت خواهى و فداكارى بود كه يك ملتى كه هيچ نداشت بر طاغوت غلبه داد.

اساس را بايد حفظ بكنيم. اساس اسلام است، و جمهورى اسلامى با محتواى اسلامى. بايد كوشش كنيد تا حفظ بشود اين مجالس و مجامع اسلامى را بايد حفظ بكنيد. هر دو جهت بايد باشد. نه آن طورى كه سابق بود و اصلش كارى به دستگاه ظلم نداشتند. آن هم با يك تبليغاتى كه شده بود. نه آنكه ما بياييم نمازمان را بخوانيم، و برويم سراغ كارمان توى خانه‌مان بنشينيم؛ اهل منبر هم بروند و چهار تا كلمه روضه بخوانند، و فوقش هم چهار تا كلمه اخلاق بگويند و بروند تو خانه‌هاشان بنشينند. بايد در مقابل ظلم، در مقابل ستم، بايستند.

معناى جمله: كلُّ يومٍ عاشورا و كلُّ ارضٍ كربلاء

اين كلمه «كُلُّ يَوْمٍ عَاشُورَا و كُلُّ أَرْضٍ كَرْبَلاء» يك كلمه بزرگى است كه اشتباهى مى‌فهمند. آنها خيال مى‌كنند كه يعنى هر روز بايد گريه كرد! لكن اين محتوايش غير از اين است. كربلا چه كرد، ارض كربلا در روز عاشورا چه نقشى را بازى كرد، همه زمينها بايد آن طور باشند. نقش كربلا اين بود كه سيد الشهداء- سلام اللَّه عليه- با چند نفر جمعيت و عدد معدود، آمدند كربلا و ايستادند در مقابل ظلم يزيد و در مقابل دولت جبار. در مقابل امپراتور زمان ايستادند و فداكارى كردند و كشته شدند، لكن ظلم را قبول نكردند، و شكست دادند يزيد را. همه جا بايد اين طور باشد. همه روز هم بايد اين طور باشد. همه‌