پیش از آنکه انسان دست به کاری بزند و اثری از خود ظاهر سازد، اتکاء و اعتمادش یا به ثروت بادآورده و یا به باند و دار و دسته و یا به خویشان و فامیل است، یعنی تکیه‌اش به چیز دیگر است. اما همین‌که در نتیجه کار و فعالیت، اثر و هنر خویش را مشاهده کرد، به شخص خویش امیدوار می‌شود و قائم به نفس می‌گردد، یعنی در قلب خودْ خود را نیازمند و متکی به چیز دیگر یا کس دیگر نمی‌بیند. پس کار، صاحب کار را به خود مؤمن و معتقد و معرفی می‌کند و به عبارت دیگر انسان با کار، خود را تجربه می‌کند و به عبارت بهتر به وسیله کار، خود را کشف می‌کند.

کار و سلامت

دیگر این که کار به بدن سلامت و نیرو می‌بخشد. سلامت بزرگترین نعمتهاست و به سبب سلامتی است که انسان می‌تواند از لذت و سعادت برخوردار گردد. استعمال و عدم استعمال، احیانا عضوی را خلق و عضوی را حذف می‌کند تا چه رسد که عضوی را قوی یا ضعیف کند.

کار مانع بروز جنایت است

سوم این که کار و فعالیت صحیح مانع بروز گناه و معصیت و جرم و جنایت می‌گردد. بدن آدمی به مقداری حرکت و جنبش و عمل احتیاج دارد. نیروی کار و حرکت متوالیا در بدن ذخیره می‌گردد. انسان ـ و بلکه همه ذی‌حیات‌ها ـ بر خلاف جامدها دائما در حال کسب انرژی است و نیاز به مبادله دارد، بر خلاف یک قطعه آهن یا سنگ مثلا. اگر انسان کار صحیح انجام داد و نیروهای ذخیره شده را در مجرای صحیح مصرف کرد، بدن آرام می‌گیرد و اگر نه خود به خود آدمی به کارهایی وادار