پیغمبر به تمام اصحابش به یک چشم نگاه می‌کرد، حتی آنکه در مجلس هیچ گاه یک نفر را طرف خطاب قرار نمی‌داد و تنها به او نگاه نمی‌کرد. حضرت صادق علیه‌السلام می‌فرمود: کانَ رَسولُ الله یقْسِمُ لَحَظاتِهِ بَینَ أصْحابِهِ[١] یعنی پیغمبر نگاههای خویش را در میان یارانش تقسیم می‌نمود و به هر یک سهمی می‌داد.

پیغمبر برتریهای نژادی و قومی را صریحا لغو نمود و فرمود: اَیهَا النّاسُ! کلُّکمْ مِنْ آدَمَ وَ آدَمُ مِنْ تُرابٍ، لا فَضْلَ لِعَرَبِی عَلی عَجَمِی اِلّا بِالتَّقْوی[٢] . هیچ کس بر هیچ کس برتری ندارد مگر به وسیله تقوا و پرهیزکاری.

پیغمبر با آنکه در اواخر عمر نیروی نظامی بزرگی تشکیل داده بود و قدرت عظیمی به دست آورده بود و فرمانش در همه جزیرة‌العرب و قسمتی از خارج جزیرة‌العرب نفوذ عجیبی داشت، هرگز روش پادشاهان و جبابره را پیش نگرفت، با همه با نهایت تواضع و فروتنی رفتار می‌نمود، مخصوصا به فقرا و مساکین و ضعفا خیلی اظهار علاقه می‌کرد، با آنها می‌نشست، مریضانشان را عیادت می‌نمود، به تشییع جنازه‌شان حاضر می‌شد، شخصا به لباسهای خود وصله می‌زد و پارگیهای کفشش را می‌دوخت و به دست خودش از گوسفندش شیر می‌دوشید.

علاوه بر قرآن کریم که کلام خداست و بر آن حضرت وحی شده، کلمات و بیانات و خطبی از خود آن حضرت به عنوان موعظه و نصیحت یا بیان معارف صادر شده که بی‌اختیار انسان را در برابر دانش و بینش آن حضرت خاضع می‌سازد :

[١] . وسائل الشيعه، ج ١٢ / ص ١٤٣.

[٢] . تاريخ يعقوبی، ج ٢ / ص ١١٠.