این سخن در نظر آن جمعیت به قدری بزرگ و باورنکردنی جلوه کرد که بعضی زبان به استهزاء گشودند و دیگران سکوت کردند. یگانه کسی که با کمال شهامت و اطمینان با حضور پدر و عموها قدم جلو گذاشت و آمادگی خود را اعلام داشت، علی پسر عموی خردسال پیغمبر بود. در آن وقت در حدود دوازده یا سیزده سال از عمر علی می‌گذشت. رسول خدا سخن خویش را دو نوبت دیگر نیز تکرار کرد و در هر نوبت تنها علی بود که پاسخ مثبت می‌داد. رسول خدا دست علی را فشرد و گفت: برادر و وصی و خلیفه من تو خواهی بود.

علی علیه‌السلام کودک خردسالی بود که پیغمبر اکرم او را از پدرش ابوطالب گرفت و به خانه خویش آورد و در دامان خویش پرورش داد. هیچ کس به اندازه علی پیغمبر را از نزدیک نمی‌شناخت و از نزدیک با او آشنا نبود و هیچ کس هم به اندازه علی شیفته پیغمبر نبود و به او ایمان و اعتقاد محکم نداشت. هنگامی که رسول خدا به پیغمبری مبعوث گشت و دعوت خود را اظهار کرد، اولین مردی که آن را پذیرفت علی بود و اولین زنی که پذیرفت خدیجه بود. علی در آن وقت در حدود ده سال از عمرش می‌گذشت. از علی پرسیدند: آیا برای این که به محمد ایمان بیاوری و دین او را بپذیری با پدرت ابوطالب مشورت کرده‌ای؟ علی جواب داد: مگر آن روزی که خدا می‌خواست مرا بیافریند با پدرم ابوطالب مشورت کرد که امروز که من می‌خواهم دین خدا را بپذیرم با پدرم در این باب مشورت کنم؟!

علی مرد شماره دو اسلام است. هیچ کس به اندازه او در راه اسلام اخلاص و فداکاری و مجاهدت به خرج نداد و هیچ کس به اندازه او به روح و معنی و حقیقت اسلام آشنا نبود. او عالمترین و زاهدترین و باتقواترین مردم بعد از پیغمبر بود. وجود علی بهترین نمونه تعلیمات