حکمتها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٢ - نهضت حسینی، معرف دستور موقعیتشناسی اسلام
قیام و جهاد کرد و جای دیگر باید راه مسالمت پیش گرفت، یک جا باید لب به سخن گشود و یک جا باید خاموشی اختیار کرد. به قول سعدی :
اگرچه پیش خردمند خامُشی ادب است به وقت مصلحت آن به که در سخن کوشی
دو چیز طیره عقل است دم فرو بستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی
چون خوب و بد و باید و نباید امر مطلقی نیست و با شرایط و موارد و موقعیتها بستگی دارد، لازمترین چیزها برای انسان در نظر گرفتن شرایط و زمانها و مکانها و موقعیتهاست، و اهمیت و عظمت اشخاص در تشخیص موقعیتها خوب ظاهر میشود.
این روزها به مناسبت وقایع مربوط به شهادت حسین بن علی علیهماالسلام همه جا صحبت از نهضت و قیام حسینی است، نهضتی که یکی از پرافتخارترین صفحات تاریخ بشری را تدوین کرده است، نهضتی که دلها و عقلهای میلیونها افراد بشر را در چهارده قرن متوجه خود ساخته و تا اعماق قلبها نفوذ درخشانی نموده است. عجبا! این نهضت از طرف کسی بپا شد که پدر بزرگوارش سالها طریق مسالمت و مدارا پیش گرفت و برادرش رسما با یکی از جبابره بزرگ جهان به نام معاویة بن ابی سفیان قرارداد صلح بست.
راهی که حسین بن علی علیهالسلام با انقلاب و قیام و نهضت خویش پیمود و راهی که علی بن ابیطالب و حسن بن علی علیهماالسلام از طریق مسالمت و مدارا پیمودند، همه به یک نقطه منتهی میشود. اگر نظری دقیق به تاریخ و جریان حوادث و اوضاع و احوال در دوره حیات هر یک از این بزرگواران بکنیم مطلب روشن میشود.
طرز رفتار و عمل علی و آل علی علیهمالسلام بهترین معرّف دستور موقعیتشناسی اسلام است و در عین حال معرّف اهمیت و عظمت و