برای آنها هیچ موجودی شایسته توجه و علاقه و مهرورزی جز ذات اقدس احدیت نیست. ابراهیم خلیل در سیر روحانی خویش اول متوجه ستاره و بعد متوجه ماه و سپس متوجه خورشید شد و همین که همه آنها را در معرض زوال و افول و غروب دید گفت: هیچ یک از اینها شایسته توجه و شایسته این که بارانداز دل من باشد نیست، من روی دل خود را متوجه آن ذاتی می‌کنم که گرداننده همه این چرخها و پدیدآورنده همه این زیباییها و روشنیهاست: وَجَّهْتُ وَجْهِی لِلَّذی فَطَرَ السَّمواتِ وَ الاَْرْضَ حَنیفآ وَ ما أنَا مِنَ الْـمُشْرِکینَ[١] . ابراهیم گفت: لا اُحِبُّ الاْفِلینَ[٢] من هر چه را که در معرض افول و زوال باشد شایسته دوستی نمی‌دانم.

موسی بن عمران علیه‌السلام هنگامی که با جمعی از قوم خود به جانب «طور» برای شنیدن کلام الهی می‌رفت، در رفتن شتاب می‌کرد و قبل از قوم خود به میعادگاه رسید. مطابق نقل قرآن کریم خطاب رسید: ای موسی! چقدر با عجله و شتاب آمدی و قوم خود را پشت سر گذاردی: وَ ما أعْجَلَک عَنْ قَوْمِک یا موسی. عرض کرد: هُمْ اُولاءِ عَلی أثَری وَ عَجِلْتُ اِلَیک رَبِّ لِتَرْضی[٣] پروردگارا! قوم من از پشت سر می‌آیند و رضا

و خشنودی توست که مرا جذب کرده و به سرعت اینجا کشید :

هوای کعبه چنان می‌کشاندم به نشاط که خارهای مغیلان حریر بنماید

[١] . انعام / ٧٩.

[٢] . انعام / ٧٦.

[٣] . طه / ٨٤.