مخصوصا تا چند قرن پیش در اروپا از طرف نویسندگان و مبلّغین مسیحی برای بدبین کردن مردم به اسلام و آورنده آن از هیچ‌گونه تهمت و افترایی کوتاهی نشده، تا آنکه در قرون اخیره که رابطه شرق و غرب زیادتر شد و دایره تحقیق در مسائل تاریخی توسعه یافت، مستشرقین و خاورشناسان منصف و بی‌غرضی پیدا شدند و آثاری درباره اسلام و شخصیت پیغمبر اسلام نشر دادند و تا حدی جلو آن تهمتها و افتراها را گرفتند. متأسفانه آثار آن تبلیغات سوء در روح بعضی جوانان امروز دیده می‌شود.

قرآن کریم درباره لزوم اقتدا و تأسّی به پیغمبر اکرم تأکید فرموده، در سوره احزاب می‌فرماید: لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسولِ اللهِ اُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ کانَ یرْجُوا اللهَ وَ الْیوْمَ الاخِرَ وَ ذَکرَ اللهَ کثیرآ[١] و خلاصه معنی این است که در وجود پیغمبر خصلتهایی است که سزاوار است مؤمنین سرمشق بگیرند. این امر تأکید برای زنده نگه داشتن سیره پیغمبر و بهره‌مند شدن از نتایج آن است.

پیغمبر اکرم بیش از همه کس به اصول و مقررات اسلام عملا پابند بود و چیزی که بیش از همه تولید عشق و حرارت در یاران پیغمبر می‌نمود آن ایمان کامل و اطمینانی بود که آن حضرت به گفته‌های خودش داشت. عبدالله بن مسعود که یکی از کتّاب وحی بود یعنی از کسانی بود که آیه‌های قرآن را که به تدریج نازل می‌شد می‌نوشت، می‌گوید: پیغمبر یک روز به من فرمود: آیه‌ای چند از قرآن بر من بخوان. من مصحف را گشودم و از سوره نساء شروع کردم به خواندن تا آنکه رسید به این آیه شریفه: فَکیفَ اِذا جِئْنا مِنْ کلِّ اُمَّةٍ بِشَهیدٍ وَ جِئْنا بِک عَلی هؤُلاءِ شَهیدآ[٢] یعنی پس چگونه خواهد بود آنگاه که از میان هر امتی یک

[١] . احزاب / ٢١.

[٢] . نساء / ٤١.