حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٨ - پیغمبر اسلام

پیغمبر اسلام

پیغمبر بزرگوار ما خاتم انبیاء حضرت محمد مصطفی صلّی الله علیه و آله می‌باشد. نسبت آن حضرت به ابراهیم خلیل می‌رسد. نام پدرش عبدالله است. عبدالله در آغاز جوانی که تازه با آمنه دختر وهب ازدواج کرده بود، هنگام مسافرت از مکه به شام در بین راه درگذشت. حضرت رسول هنگام فوت پدر در رحم مادر بود. پس از تولد آن حضرت، جدش عبدالمطّلب تا زنده بود عهده‌دار وی بود. از کودکی آثار هوش و ذکاوت فوق‌العاده و علائم نجابت و اصالت از آن حضرت هویدا بود. همه او را به امانت و راستی و درستی و هوشمندی می‌شناختند و او را محمد امین لقب داده بودند.

مردم مکه در آن وقت بت‌پرست و تجارت‌پیشه و عیاش بودند، بسیار جاهل و نادان و مغرور بودند، انواع مفاسد اخلاق از شراب و قمار و رباخواری و ستم به زیردستان و تشکیل اماکن فساد در میان آنها رایج و شایع بود. رسول اکرم از همان آغاز جوانی به عادات و اعمال مکیان و سایر اعراب با نفرت و انزجار می‌نگریست و از آنها کناره می‌گرفت. هرگز در کارهای سبک و آمیخته به سبکسری قوم خود شرکت نکرد.