حکمتها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٨ - غذای روح
]غذای روح[
بسم الله الرحمن الرحیم
انسان در ناحیه روح و ضمیر عینا مانند بدن محتاج به تغذّی است. اگر به بدن غذا نرسد لاغر میشود و اگر مدتی نرسیدن غذا ادامه پیدا کند، بدن میمیرد و از بین میرود. اگر به روح نیز غذا نرسد لاغر و ناتوان میشود و اگر نرسیدن غذا برای همیشه ادامه پیدا کند، روح میمیرد. غذای روح البته از جنس گندم و برنج و روغن نیست، غذای روح علم و عشق و امید و ایمان است. اشتباه اصلی فرزند آدم که در جست و جوی سعادت جان به لب رسانیده همین است که تشنگی و احتیاج روح را میخواهد با سیر کردن جسم و بدن تأمین کند، یعنی جست و جوی امر محالی را میکند. درست مثل این است که یک نفر گرسنه باشد و برای سیر شدن او به یک نفر دیگر نان بدهیم :
گر خورد نان این، نگردد سیر آن ور کشد بار این، نگردد آن گران
آری، آنچه احتیاج روح را رفع میکند و به او قوّت و نیرو میبخشد، آرامش و اطمینان میدهد، ماده و مادیات نیست، معنویات است.