برای بعضی از مردم موجب تعجب می‌شود وقتی که می‌شنوند که فلان مرد یا فلان زن که تمام وسایل زندگی برای آنها فراهم است و دیگران آرزوی داشتن زندگی مانند زندگی آنها را دارند، از وضع خود ناراحتند، دائما در تشویش و نگرانی و ناراحتی به سر می‌برند و حتی بعضی از آنها تصمیم به عمل ضد عقل و ضد دین و ضد شرافت که اسمش خودکشی است می‌گیرند؛ تعجب می‌کنند که چرا اینها ناراضی‌اند، مگر دیوانه شده‌اند؟! ولی برای یک نفر عالم معرفة‌الروحی و روان‌شناس هیچ تعجب و شگفتی نیست، زیرا نتیجه پرداختن به لذات مادی و بدنی و واگذاشتن جنبه‌های احتیاج روحی جز این نیست. بدون شک هر کس که دلش به شعله ایمان گرم نیست و از برق امید روشن نیست و به زینت علم و اطلاع مزین نیست، نمی‌تواند واقعا خوشبخت و راضی باشد.

اپیکور از دانشمندان بنام جهان است که در قرن چهارم قبل از میلاد می‌زیسته و در فلسفه زندگی نظریه خاصی دارد. اپیکور اصل زندگی را لذت می‌داند، یعنی مقیاس خوبی و بدی را لذت می‌داند و می‌گوید: فقط آن چیزی خوب است که لذت بیشتری تولید کند، و همین نظریه وی در باب لذت سبب شده است که عیاشی را اپیکوری نام نهاده‌اند.

این دانشمند در عین حال اظهار عقیده می‌کند که تنها با عیاشیهای حاصل از می و معشوق و بازی و تفریح نمی‌توان به لذت کامل رسید؛ لذت کامل آنوقتی به انسان دست می‌دهد که ظرفیت روح اشباع شود و ظرفیت روح با علم و کمال و عزت و مناعت اشباع می‌شود.

لهذا اپیکور شخصا از دنبال‌گیری عیاشی و شهوترانی احتراز داشت