الَّذينَ آمَنُوا وَ لَمْ يلْبسُوا ايمانَهُمْ بِظُلْم اُلئِکَ لَهُمُ الْاَمْنُ [١]؛ کساني که ايمان آورده و ايمان خود را به شرک نيالوده‌اند، براي آن ها امن و ايمني است. وَعَدَ اللهُ الذينَ آمَنُوا وَ عَمِلوُا الصَّالِحاتِ لَيسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْاَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِهِمْ [٢]؛ خدا به کساني از شما که ايمان آورده و کارهاي شايسته کرده‌اند وعده داده است که حتماً آنان را در اين سرزمين جانشين [خود] قرار دهد؛ همان گونه که کساني را که پيش از آنان بودند جانشين خود قرار داد. وَ لَيمَکَّنُنَّ لَهُمْ دينَهُمُ الَّذي ارْتَضي لَهُمْ وَ لَيبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ اَمْناً يعْبُدُونَني لايشْرِکُونَ بي‌شَيئاً [٣]؛ و آن ديني را که بر ايشان پسنديده است به سودشان مستقر کند، و بيمشان را به ايمني مبدل گرداند، [تا] مرا عبادت کنند و چيزي را با من شريک نگردانند. اِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياهِ الذُّنْيا وَ يوْمَ يقُومُ الْاَشْهادُ [٤]؛ در حقيقت، ما فرستادگان خود و کساني را که گرويده‌اند، در زندگي دنيا، و روزي که گواهان بر پاي مي‌ايستند قطعاً ياري مي‌کنيم.

شايان ذکر است که اولاً، خداوند متعال در قرآن کريم در صدد بيان تمام قوانين اجتماعي نيست، بلکه قوانيني که در سعادت انسان‌ها نقش دارند در قرآن بيان گرديده‌اند.

ثانياً، سنت‌ها و قوانين اجتماعي در قرآن کريم به دو دسته‌ي سنت‌هاي مطلق و سنت‌هاي مقيد و مشروط انشعاب مي‌يابند. سنت هدايت [٥] و سنت آزمايش [٦] از سنخ سنت‌هاي مطلق‌اند و سنت‌هاي مخصوص اهل حق [٧] و سنت‌هاي مخصوص اهل باطل [٨] نيز از سنخ سنت‌هاي مشروط‌اند.

[١] انعام: ٨٢

[٢] نور: ٥٥

[٣] نور: ٥٥

[٤] غافر: ٥١

[٥] ربنا الذي اعطي کل شيء ثم هدي (طه: ٥٠)

[٦] و لنبلونکم بشيء من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات (بقره: ١٥٥) و نيز ر. ک: بقره: ٢١٤؛ آل عمران: ١٤٠- ١٤٤؛ انفال: ٢٨؛ انبياء: ٣٥

[٧] مريم: ٧٦؛ محمد: ١٧؛ يونس: ٩؛ حجرات: ٧؛ اعراف: ٩٦؛ هود: ٢-٣

[٨] روم: ١٠؛ صف: ٥؛ عنکبوت: ٣٨؛ توبه: ٣٧؛ رعد: ٣٣؛ آل عمران: ١٧٨