گستره شريعت - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٣٥٩ - قلب داراي شهود و ادراک است

وَ لَيسَ عَلَيکُمْ جُنَاحٌ فِيمَا اَخْطَاْتُمْ بِهِ وَلکِن مَا تَعَمَّدَتْ قُلُوبُکُمْ وَ کَانَ اللهُ غَفُوراً رَحِيماً [١]؛ اگر بيش از اين خطايي کرده‌ايد، باکي نيست- مگر آن که از روي قصد قلبي باشد- و خدا آمرزنده و مهربان است. اِن يعْلَمِ اللهُ فِي قُلُوبِکُمْ خَيراً يوْتِکُمْ خَيراً مِمَّا اُخِذَ مِنْکُمْ وَ يغْفِر لَکُمْ وَ اللهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ [٢]؛ اگر خدا در دل‌هايتان نشان ايمان ببيند، بهتر از آنچه از شما گرفته‌اند، ارزاني‌تان خواهد داشت و شما را مي‌آمرزد، و خدا آمرزنده و مهربان است. قَالَتِ الْاَعْرَابُ آمَنَّا قُل تُوْمِنُوا وَلکِن قُولُوا اَسْلَمْنَا وَ لَمَّا يدْخُلِ الْاِيمَانُ فِي قُلُوبِکُمْ [٣]؛ اعراب باديه نشين گفتند: ايمان آورديم. بگو: ايمان نياورده‌ايد، بگوييد که تسليم شده‌ايم و هنوز ايمان در دل‌هايتان داخل نشده است.

هر گاه ايمان به زبان آيد، ولي در عمق جان ريشه نداشته باشد، گوياي نفاق و دورويي در کردار و گفتار است. يا ايها الرسول لايحزنک الذين يسرعون في الکفر من الذين قالوا ءامنّا با فراههم و لم تومن قلوبهم [٤]؛ اي پيامبر از کساني که به زبان گفتند: «ايمان آورديم» ولي به دل ايمان نياوردند، غمگين مباش... يَوْمَ لاَ ينْفَعُ مَالٌ وَ لاَ بَنُونَ، اِلَّا مَنْ اَتَي اللهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ [٥]؛ روزي که نه مال سود مي‌دهد و نه فرزندان، مگر آن کس که با قلبي رسته از شرک به نزد خدا بيايد. هذَا مَا تُوعَدُونَ لِکُلِّ اَوَّابٍ، مَنْ خَشِي الرَّحْمنَ بِالْغَيبِ وَ جَاءَ بِقَلْبٍ مَنِيب [٦]؛ اين همان چيزي است که به هر توبه کننده‌ي پرهيزکاري وعده‌اش را داده بودند. آن‌هايي که در نهان از خداي رحمان مي‌ترسند و با دلي توبه کار آمده‌اند.

قلب داراي شهود و ادراک است

مَا کَذَبَ الْفُوَادُ مَا رَاَي [٧]؛ دل آن چه را که ديد دروغ نشمرد.