گستره شريعت - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٢٢٤ - ٣-٥-٢ انسانشناسي فرهنگي

٥-٢. انسان‌شناسي علمي

اين دانش انسان‌هاي گذشته و حال را به روش تجربي مورد مطالعه قرار مي‌دهد. موضوع انسان‌شناسي علمي (آنتروپولوژي، روان‌شناسي، جامعه‌شناسي و تاريخ)، همين انساني است که بر زمين پا گذاشته است.

انسان‌شناسي علمي را مي‌توان به گونه‌هاي زير تقسيم کرد:

١-٥-٢. انسان‌شناسي فيزيکي:

اين شاخه از انسان‌شناسي با جمع آوري فسيل و بقاياي انسان‌ها و ساخته‌هاي آن‌ها به بررسي چگونگي فيزيولوژي انسان مي‌پردازد. [١] انسان‌شناسي فيزيکي به دو بخش زيست‌شناسي تکاملي [٢] و زيست‌شناسي انساني [٣] تقسيم مي‌شود.

در بخش زيست‌شناسي تکاملي چگونگي تحول و تکامل موجودات زنده‌ي روي زمين از آغاز پيدايش حيات تا ظهور انسان بررسي مي‌شود، تا منشا و چگونگي پيدايش انسان در روي زمين شناخته شود؛ و موضوع زيست‌شناسي انساني چگونگي پيدايش نژاد و علل گوناگوني آن‌هاست و به سه بخش کالبد‌شناسي انساني، رشد شناسي انساني‌ و انسان‌شناسي ژنتيکي تقسيم مي‌گردد.

٢-٥-٢. باستان شناسي:

براي شناخت زندگي انسان در اعصاري که آثار نوشتاري از او برجا نمانده است، بايد به بررسي و مطالعه‌ي آثار ديگر وي پرداخت. اين کار در حيطه‌ي علم باستان‌شناسي است.

٣-٥-٢. انسان‌شناسي فرهنگي:

[٤] انسان‌شناسي فيزيکي و باستان‌شناسي بر جنبه‌هاي عيني و آثار مادي انسان متکي است؛ اما انسان‌شناسي فرهنگي به پديده‌ها و عناصر نظري و غيرمادي تشکيل دهنده‌ي زندگي انسان مي‌پردازد و شامل دو بخش قوم‌نگاري و قوم‌شناسي است. انسان‌شناسي فرهنگي در حوزه‌هاي اقتصادي، ديني، هنري، رواني، اجتماعي و غيره به تحقيق مي‌پردازد.