گستره شريعت - خسروپناه، عبدالحسین - الصفحة ٣٧٧ - ١ تعريف مديريت

استثنايي. مديريت علمي مجموعه‌اي از قانون ها، دستورها و اصول مشخص شناخته شده است که پيامدهاي شگفتي را به ارمغان مي آورد.

هدف اصلي مديريت، به دست آوردن بيش ترين نيک فرجامي براي کارفرما، همراه با بيش ترين نيک فرجامي براي هر يک از کارگزاران است. واژه‌ي نيک فرجام در مفهوم گسترده‌ي آن به کار رفته است؛ بدين سبب نه تنها سود بزرگي براي شرکت يا دارنده‌ي آن به دست خواهد آمد، بلکه توسعه‌ي هر شعبه از کسب و کار را تا بالاترين درجه‌ي کمال در بر مي گيرد. به همين روال، کارگران نيز علاوه بر دريافت مزد بالاتر به کارآيي بالاتر نايل مي آيند. [١]

جهان صنعتي، به جاي صلح و آرامش، شاهد جنگ و نزاع ميان کارفرمايان و کارگران است؛ زيرا سازمان‌ها در صدد کسب بيش ترين نيک فرجامي از طريق بيش ترين توليد و بهره وري هستند. در کشور ما نيز بيماري کم کاري و وقت کشي در سازمان‌ها فراوان ديده مي شود؛ در حالي که همان کارمندان و کارگران در ميدان مبارزه و رقابت ورزشي، تمام توان خود را به کار مي‌گيرند. براي اين معما و پارادوکس سه دليل ارائه شده است:

١. استدلال نادرست بر معادله‌ي بالا رفتن حاصل کار انسان و بيرون انداختن شمار زيادي از کارگران؛ زيرا با تلاش بيش تر، توليد بالا مي رود؛ درخواست مردم کاهش مي يابد و منشا حذف کارگران مي شود.

٢. نظام هاي نادرست مديريت باعث کندکاري و از زير کار در رفتن کارگران مي شود. در اين نوع نظام‌ها مردان فعال و کارآمد در کنار افراد تنبل و ضعيف، منطق «چرا من سخت بکوشم؟» را پيدا مي کنند.

٣. غريزه و گرايش طبيعي انسان به آسوده گذراندن زندگي. مديريت علمي با توجه به دانش و آگاهي کارفرمايان و زمان هاي از پيش تعيين شده براي کارهاي روزانه، شناخت نسبت به اندازه ي کار و کارايي، افزايش دست مزد کارگران در هنگام بهبودي کار، و کنار گذاشتن افراد ناتوان و برگزيدن مردان تازه نفس، تا حدودي جلوي کم کاري منظم و اداري را مي گيرد. در مديريت علمي مدير تمام دانشي را که در اختيار کارگران هست گردآورده، بر اساس آن به تقسيم کار مي پردازد، کارگران به روش علمي برگزيده،