آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٢٤٥ - تعميم حكم به تقبيل و معانقه

آيا مى‌توان از روايتى كه در باب احرام و تقبيل غلام وارد شده، الغاى خصوصيّت كرد و درباره‌ى تقبيل مرد و زن در غير حال احرام نيز حكم آن را جارى دانست؟ اگر روايت را مربوط به حال احرام بدانيم، هيچ ارتباطى به اين بحث پيدا نمى‌كند؛ و اگر «مَحْرم» بخوانيم، كه مثلًا مردى برادرزاده‌ى خود را از روى شهوت ببوسد، باز نمى‌توان از آن الغاى خصوصيّت كرد؛ زيرا، حكم درباره‌ى دو مرد، حادّتر و مشكل‌تر است.

تعجّب مى‌كنيم از اين‌كه در بعضى از كتاب‌هاى فقهى همه‌ى مسائل را به هم مخلوط، و روايات را به هم آميخته، و از آن‌ها احكام را استنتاج كرده‌اند. در صورتى كه هر كدام مورد و محلّ خاصّى دارد، و نبايد آن‌ها را يكنواخت فرض كنيم.

نتيجه: اگر بخواهيم تمام استمتاع‌هاى غير زنايى را به عنوان موضوع روايات محلّ بحث قرار دهيم، نسبت به مضاجعه روايت داريم، و در غير آن بايد به طريقى ديگر حكم كنيم.