بوده و هيچ‌گونه زياده و نقيصه در آن راه نيافته است؛ بلكه آن‌چه به عنوان قرآن بر رسول خدا صلى الله عليه و آله نازل شده، بدون كم و زياد حتّى يك واو، تا چه رسد به آيه و سوره، به دست ما رسيده؛ و اين معجزه‌ى جاويدان رسول اكرم صلى الله عليه و آله تا روز قيامت است.

ما در بحث‌هايى كه روزهاى پنجشنبه و جمعه حول علوم قرآنى داشتيم، به طور مفصّل و با ادلّه‌ى قطعى عدم تحريف قرآن را اثبات كرده‌ايم؛ و همان بحث‌ها به صورت كتاب و به نام‌ مدخل التفسير به چاپ رسيده است.

از امورى كه مورد تأسّف است، بى انصافى علماى اهل سنّت نسبت به شيعه و علماى شيعه است؛ آنان بدون توجّه به واقعيّات، شيعه را متّهم مى‌كنند كه اعتقاد به تحريف قرآن دارند؛ و مى‌گويند: شيعه قرآن را محرّف دانسته و كتابى كه تحريف شده، قابليّت براى استدلال ندارد؛ زيرا، حجّيت و اعتبارى ندارد تا بتوان به آن استدلال كرد.

در صورتى كه علماى شيعه چنين اعتقادى ندارند؛ بلكه چند نفرى از محدّثان مانند:

مرحوم كلينى و علىّ بن ابراهيم، روايات تحريف را به عنوان روايت- بدون اين‌كه اظهار نظرى كرده، يا مطلبى كه بر اعتقادشان به تحريف اشعار داشته باشد- در كتب روايى آورده‌اند.

افرادى مانند سيّد مرتضى رحمه الله كه مسأله‌ى تحريف را متعرّض شده‌اند، با كمال صراحت آن را انكار كرده، و اثبات كرده‌اند اين قرآن، همان قرآنى است كه بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نازل شده و به آن هيچ كلمه‌اى اضافه يا كم نشده است.

البتّه نكته‌ى غير قابل انكار اين است كه يكى از محدّثان بزرگ در اعصار اخير كتابى در اين موضوع نوشته است؛ لكن بر حسب تحقيقاتى كه به عمل آمده، بعضى از سفارت‌خانه‌هاى كشورهاى استعمارگر نقشه‌اى خائنانه كشيدند و اين عالم بزرگوار بدون اطّلاع از واقعيّات و حيله‌ى دشمنان دين و شيعه، به تأليف اين كتاب دست زد.

متأسّفانه تدوين اين كتاب براى شيعه خيلى گران تمام شد؛ به گونه‌اى كه تا امروز، اساس و ريشه‌ى هر چه درباره‌ى شيعه مطرح مى‌شود، به اين كتاب برمى‌گردد؛ با اين حال، ايشان نيز به عنوان يك محدّث وارد اين بحث شده است، و نه به عنوان يك فقيه و عالم.