ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٤ - تفسير

تو را بپرستيم و با تو معبود ديگرى بگيريم.( (أَنْتَ)) تو اى خدا( (وَلِيُّنا)) ناصر ما و سزاوارتر بما هستى.( (مِنْ دُونِهِمْ)) يعنى از غير اين كفّار و غير هيچكس و ما راضى بعبادت ايشان نبوديم با علم ما به اينكه تو پروردگار ما و ايشان هستى.

(بَلْ كانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَ‌) بلكه ايشان ديوان را ميپرستيدند به پيروى كردن از آنها در آنچه ايشان را فرا خواندن به پرستش فرشتگان.

و بعضى گفته‌اند: مقصود از جنّ شيطان و بچه‌هاى او و اعوان او مى باشد.

(أَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ‌) بيشترشان بآنان ايمان دارند يعنى تصديق ميكنند شيطانها را و مطيع و پيرو آنهايند، سپس خداوند سبحان ميفرمايد:

((فَالْيَوْمَ)) يعنى روز قيامت،( لا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ‌) مالك نيستند برخى از شما بعضى ديگر را مقصود پرستندگان و پرستيده شدگانند (عابدين و- معبودين) عبادت كنندگان و عبادت شدگان.

(نَفْعاً وَ لا ضَرًّا) يعنى سودى را بسبب شفاعت و زيانى را بسبب عذاب و شكنجه مالك نيستند.

(وَ نَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا) و مى‌گوييم بكسانى كه ستم كردند به اينكه غير خدا را پرستيدند.

(ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّتِي كُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ‌) بچشيد عذاب و شكنجه آتشى را كه آن را دروغ ميپنداشتيد و اعتراف بآن نميكرديد و آن را انكار مى نموديد، سپس خداوند سبحان برگشت بحكايت حال كفّار در دنيا و گفت:

(إِذا تُتْلى‌ عَلَيْهِمْ آياتُنا) هر گاه براى ايشان آيات ما تلاوت ميشد يعنى‌