ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٤٠ - قرائت

ترجمه:

٧٧- آيا آدمى (ابىّ بن خلف) نديد كه ما او را از نطفه‌اى آفريديم پس آن گاه او دشمن است آشكار.

٧٨- و براى ما مثلى بزد و آفرينش خود را از ياد برد كه گفت اين استخوانها را كيست كه زنده كند در حالى كه آنها پوسيده است.

٧٩- (اى پيامبر) بگو آن خدايى كه نخستين بار آنها را بيافريد آن را زنده ميكند.

٨٠- آن خدايى كه براى شما از درخت سبز آتشى پديد آورد، پس آن گاه شما از آن درخت آتش را مى‌افروزيد.

٨١- آيا آن خدايى كه آسمانها و زمين را بيافريد توانا نيست كه مانند آنها را بيافريند، آرى و او آفريدگار داناست.

٨٢- كار او وقتى كه آفريدن چيزى را بخواهد فقط آنست كه بدو بگويد بوده باش پس آن چيز ميباشد.

٨٣- پس منزّه است آن خدايى كه پادشاهى همه چيز بدست اوست و بسوى او بازگردانيده خواهيد شد.

قرائت:

يعقوب" يقدر" با ياء و همين طور در سوره احقاف خوانده و دليل در او ظاهر است و در شواذ قرائت طلحه و ابراهيم و اعمش (ملكه كلّ شي‌ء) آمده و معنايش اين است پس منزّه است آن خدايى كه بدستش قدرت بر هر چيز است و آن از (ملكت العجين) مالك خمير شدم است، و ملكوت پس بالا رفتم از آن در آن واو و تاء را براى مبالغه زياد كردند بسبب زياد كردن لفظ و براى همين‌