ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٣٣ - شرح لغات

اين خودبخود بخششى بزرگست.

٣٣- (آن بخشش بزرگ) بهشتهاى جاودانست كه در آن داخل مى شوند در حالى كه در آن بوستانها از دستبندهاى طلا و مرواريد آراسته شوند و پوشش ايشان در آنجا ابريشم است.

٣٤- بهشتيان گويند ستايش از آن خدائيست كه اندوه ما را از ما برد زيرا كه پروردگار ما بس آمرزنده‌اى سپاسگزار است.

٣٥- آن خدايى كه از بخشش خود ما را بسراى اقامت فرود آورد كه در آنجا رنجى و زحمتى بما نميرسد و در آنجا فرسودگى و ناتوانى بما نخواهيد رسيد

قرائت:

ابو عمرو، يدخلونها بضمّ ياء مبنى للمفعول و مجهول قرائت كرده براى آنكه شبيه يحلّون باشد، و ديگران بفتح ياء يدخلونها خوانده‌اند، براى آنكه وقتى ايشان را داخل كردند، پس قطعا داخل شده‌اند و ما اختلاف ايشان را درباره (لؤلؤا) در سوره حج ياد كرديم.

شرح لغات:

المقامه: بمعناى اقامه و محل اقامت و توقّف است و وقتى ميم فتحه داده شود بمعناى قيام و محلّ قيام خواهد بود، شاعر گويد:

(اين بيت از سلامة بن جندل است و در سوره سبا بيانش گذشت) و خلاصه‌اش اينست كه عمر انسان دو روز است يك روز روز اقامت و با دوستان مجلس بزم و مشورت و مذاكره و انس داشتن، و روز ديگر حمله بدشمن و رزم نمودن است.