ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٨٩ - تفسير

كه اين براى تقويت معنى در نفس بوده باشد، و اين جاى تنبيه و تذكير است، پس وقف بر هاء طولانى شد چنانچه اين كار را ميكند كسى كه بزرگ ميدارد امرى را كه از آن به تعجّب آمده كه دلالت ميكند بر اينكه او را مبهوت و خيره كرده و غالب شده بر او لفظ آن و خاطره آن سپس گويد (من بعد على العباد) و امّا كسى كه (يا حسرة العباد) مضاف خوانده پس در آن دو وجه است: ١- اينكه العباد فاعل‌هاى در معنى باشد مثل قول او (يا قوم زيد) و معنى اينست (كان العباد اذا شاهدوا العذاب تحسّروا) مثل آنكه بندگان وقتى عذاب را مشاهده و معاينه ميكنند حسرت و افسوس ميخورند.

٢- اينكه العباد در معنى مفعول ها باشد و دلالت ميكند بر آن قرائت ظاهره (يا حسرة على العباد) يعنى تأسّف و افسوس ميخورد بر ايشان- كسى كه وضع آنها را ميبيند و اين واضح و آشكار است.

و ابو عمرو فتحه داد يا از قول خدا (و مالى لا اعبد) براى آنكه ابتداء" لا اعبد" مبتداء نباشد و در سوره نمل‌( ما لِيَ لا أَرَى الْهُدْهُدَ) به سكون ياء خوانده است.

تفسير:

سپس خداوند سبحان تمام حكايت را ياد نمود از مردى كه از دورترين نقاط شهر آمد و گفت:

(اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً) يعنى بايشان گفت اى گروه كفّار پيروى كنيد كسانى را كه از شما اجرتى مطالبه نميكنند و اموال شما را در برابر آنچه براى شما از هدايت و رهنمودها كه آورده‌اند نميخواهند.

((وَ هُمْ)) و ايشان با اين بزرگوارى‌( (مُهْتَدُونَ)) راه يافته بسوى حق و