ـ علماى اماميه نيز بر اينكه او از بزرگان اصحاب اميرالمؤمنين است و نيز بر پاكى و جلالت قدر او، اتفاق نظر دارند و او را به ورع و تقوا توصيف كرده‌اند. با اين وصف چگونه ممكن است چنين فردى ثقه نباشد؟

٢. حارث از جمله نوادرى است كه در حق آنها توثيق خاص از طرف اميرالمؤمنين، على بن ابى طالب(ع) وارد شده است: از كلينى از على بن ابراهيم، با سند خود در طى حديثى طولانى آمده است:

ان اميرالمؤمنين(ع) دعا كاتبه عبيد اللّه‌ بن أبى رافع، فقال: أدخل عليّ(إليّ) عشرة من ثقاتي. فقال: سمّهم لي يا أميرالمؤمنين. فقال له: أَدخِل أصبغَ بن نباتة و أبا الطفيل عامربن وائلة(= واثلة) الكناني، و زرّبن جيش(= حُبَيش) الاسدي، و جُوَيرِيّة بن مسهر العبدي و خندف(= جُندُب) بن زُهَير الاسدي، و حارث(حارثة) بن مفرقة(مصرف) الهمداني و الحارث بن عبداللّه‌ الاعور الهمداني و مصابيح النخع: علقمة بن قيس، و كميل بن زياد و عمر (= عُمَير) بن زرارة. فدخلوا عليه؛ (٤٦)

اميرالمؤمنين(ع) كاتبش، عبيد اللّه‌ بن ابى رافع را فراخواند و به او فرمود: ده نفر از افراد مورد اعتماد مرا بياور؟ ابن ابى رافع عرض كرد: اى اميرمؤمنان، آنها را نام ببر؟ امام به او فرمود: اصبغ بن نباته، ابو طفيل عامربن وائلة(= واثلة)، زُرّبن جيش(= حُبَيش) اسدى، جويرّية بن مسهرعبدى، خندف(= جُندُب) بن زهير اسدى، حارث(= حارثه) بن مفرقة(= مصرف) همدانى، حارث بن عبداللّه‌ اعور همدانى، چراغ‌هاى نخع: علقمة بن قيس، كميل بن زياد و عمر(= عمير) بن زراره را نزد من آور. ابن ابى رافع آنها را فراخواند.

حارث از افراد مورد اعتماد امام على(ع) و از خواص و مقربان درگاه او بوده

(٤٦) حر عاملى، محمد بن الحسن، وسائل الشيعه، ج٣٠، ص٢٣٤، ٢٣٥، فايده هفتم.