منحصر در اهل بيت بوده است و مراد از آن، انحصار مطلق اراده خداوند در از بين بردن ناپاكى‌ها نيست؛ چرا كه دانستى نفى به چيزى باز مى‌گردد كه پس از إنّما ذكر نشده است. مراد از انذار در آيه سوم، انذار سودمند است... . (٤٠)

سيد مجاهد در مفاتيح الاصول مى‌گويد:

اينكه آيا «إنّما» مفيد حصر است، مورد اختلاف است و نظريات گوناگونى مطرح شده است:

اوّل: «إنّما» مفيد حصر نيست و فقط حكم اثبات شده را تأكيد مى‌كند. اين قول از آمدى و ابى حيان و نحويان حكايت شده است.

دوم: مشترك لفظى است. اين ظاهر سخن فيومى در مصباح المنير است.

سوم: مفيد حصر است. و اين نظر شيخ در تهذيب، فاضلين در معارج و تهذيب و نهايه و مبادى، طبرسى در مجمع، نجم الائمه در شرح كافيه، طريحى در مجمع، سيد عميد الدين در منيه و رازى در «لم»، بيضاوى در المنهاج، سكاكى در المفتاح، قزوينى در الايضاح و غير ايشان است.اين نظر از جوهرى و فيروز آبادى نيز حكايت شده است، خلاصه، اين قول مشهور است... . (٤١)

صاحب فصول الغرويه مى‌گويد:

برخى گمان كرده‌اند كه «إنّما» ى مفتوحه، همچون إنّما براى حصر است، ولى اين قول ضعيف است و حق اين است كه اين كلمه مركّب است از «أنّ» و «ما» زايده و مفاد آن فقط تأكيد است، به دليل تبادر. برخى از محققين نيز به آن تصريح كرده‌اند.

نراقى در تجريد الاصول مى‌گويد:

حصر به «إلاّ» به اتفاق، منطوقى است و به «إنّما» مفهومى است. برخى

(٤٠) قوانين الاصول، ص١٩٠.
(٤١) مفاتيح الاصول، ص١٠٥.