در اين عبارت سبب اطلاق شعيره بر قربانى را در حج قران، اين مى‌داند كه با علامت‌گذارى حيوان، اين حيوان به عنوان قربانى شناخته مى‌شود و از هر جا بگذرد، همه مى‌فهمند كه اين براى حج است.

جوهرى در صحاح گويد:

شعائر، اعمال حج و هر چيزى است كه نشانه‌اى براى اطاعت خدا قرار بگيرد. مشاعر مكان‌هاى مناسك حج هستند و به حواس نيز گفته مى‌شود. شعار، هر چيزى است كه روى لباس‌هاى ديگر پوشيده شود و شعار قوم در جنگ علامتى است كه به وسيله آن يكديگر را شناسايى مى‌كنند. هنگامى كه گفته مى‌شود اندوه، آن مرد را اشعار كرد يعنى اندوه و غصه همانند لباس رو به او چسبيد؛ او را اشعار كردم؛ بنابر اين اشعار شد، يعنى او را آگاه كردم بنابر اين آگاه شد.

جوهرى در اين عبارت شعيره و شعائر را به معنى چيزى مى‌داند كه عَلَم و علامت بوده و همانند لباس رو معرف انسان باشد، و سبب حصول معرفت گردد.

ابن فارس در مقاييس اللغة گويد: اشعار، آگاهى از طريق حواس است و مشاعر نيز از همين ريشه است؛ يعنى مكان هايى كه نشانه و علامت دارد. مفردش نيز مشعر است و به مكان هايى گفته مى‌شود كه با علامت‌هايى نشانه گذارى شده است.

از اين كلمات و غير آن به خوبى به دست مى‌آيد كه ركن اساسى در شعيره و شعائر، جنبه اعلام و اظهار و اعلام است، آن هم نه اعلام فكرى، بلكه اعلام حسى.

اكنون كه مفهوم شعائر تا حدودى روشن شد، مى‌گوييم حج آن گاه شعار و علامت و موجب اعلاى كلمه اسلام و ابراز توحيد و نماد محسوس شريعت و علامت حيات و عزت اسلام خواهد بود كه به صورت دسته جمعى انجام شود و اداى فراداى آن، سبب از دست رفتن جبنه شعيريت و شعاريت حج خواهد شد. در