در اين دو آيه با اشاره به يهودى و نصرانى نبودن حضرت ابراهيم، تأكيد شده است كه وى حنيف و مسلم بوده و مشرك نبوده است. از لحن آيه بر مى‌آيد كه مشرك نبودن حضرت ابراهيم نوعى تعليل براى اثبات يهودى و نصرانى نبودن وى بوده است. (١٩)

آيه پنجم:

{قل يا أهلَ الكتاب تعالوا إلى كلمة سواء بيننا و بينَكُم الاّنعبد إلاّ اللّه‌ ولانشركَ به شَيئاً ولايتخذ بَعضناً بعضاً أرباباً من دون اللّه‌، فإن تولّوا فقولوا اشهدوا بأنّا مسلمون } (سوره آل عمران/ ٦٤).

اين آيه اهل كتاب را به توحيد و ترك شرك و رب قراردادن برخى انسان‌ها فرا مى‌خواند كه از آن، مشرك بودن اهل كتاب استفاده مى‌شود. (٢٠)

(١٨) ونيز ر.ك: سوره آل عمران، آيه ٩٥.
(١٩) اين آيه در قرآن پس از آيه پنجم كه در متن خواهد آمد ذكر شده است كه اين امر مؤيّد شمول واژه مشركين در اين آيه نسبت به يهود و نصارى است.
(٢٠) در اين آيه دعوت به توحيد با عبارت «سواء بيننا و بينكم» بيان شده است. با اين كه اهل كتاب شرك در عبادت داشته و به اين اعتقاد پايبند نبوده‌اند يكسان بودن مسلمانان و اهل كتاب به چه معنا است؟ آيت اللّه‌ والد ـ مد ظلّه ـ اين سؤال را به سه صورت پاسخ داده، صورت دوم و سوم را اقرب مى‌دانند: صورت اول: از آنجا كه اين اعتقاد وظيفه مشترك همه انسان ها است، بنابراين هر چند اهل كتاب به اين اعتقاد پايبند نبوده، ولى وظيفه آنها همچون مسلمانان پايبندى به آن است. صورت دوم: اعتقاد به توحيد در عبادت، هم در قرآن و هم در عهدين (قبل از تحريف) وجود دارد، لذا مسلمانان و اهل كتاب در اين عقيده يكسان شمرده شده‌اند . صورت سوم: اين اعتقاد در كتاب‌هاى آسمانى موجود هم وجود داشته است، هر چند اهل كتاب در تطبيق آن، راه اشتباه پيموده و در عبادت خداوند شرك ورزيده‌اند. چه بسا يك عقيده در قرآن آمده باشد ولى در تطبيق آن اشتباه رخ دهد. بنابراين خداوند در اين آيه اهل كتاب را به تطبيق درست آموزه‌هاى توحيد كه در همه كتاب‌هاى آسمانى، موجود بوده فرا مى‌خواند.