دل‌بستگی شدید به ارث نداشته باشید و چنانچه در مجلس تقسیم میراث، خویشاوندان درجۀ دو یا سه میت و یا یتیمان و مستمندان فامیل حضور داشتند، چیزی از ارث را به آن‌ها بدهید:

Gوَ إِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى‌ وَ الْیَتامى‌ وَ الْمَساکینُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَ قُولُوا لَهُمْ
قَوْلاً مَعْرُوفاF[٢٩٩]؛

و اگر به هنگام تقسیم (ارث)، خویشاوندان (و طبقه‌اى که ارث نمى‌برند)، یتیمان و مستمندان حضور داشته باشند، چیزى از آن اموال را به آن‌ها بدهید و با آنان به طور شایسته سخن بگویید.

عمل به این توصیۀ قرآنی، از رشد صفت رذیلۀ طمع و زیاده‌خواهی در وجود انسان جلوگیری کرده و به درمان صفات زشت بخل و خساست کمک می‌کند؛ از سوی دیگر، نمی‌گذارد در نیازمندان فامیل، حسّ حسادت و کینه‌توزی به ورثه، به جهت محرومیت از ارث ایجاد شود، چرا‌که قرآن کریم خواهان علنی برپاکردن جلسۀ تقسیم میراث، فراهم بودن امکان حضور نیازمندان فامیل و ابراز محبت وارثان به آن‌ها از طریق هدایای مالی و شیرین‌زبانی است.

٥. عاقبت‌اندیشی

از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است:

شخصی که هفتاد سال عملِ اهل بهشت را انجام می‌دهد، اما در وصیتش تعدی می‌کند، عملِ خود را به عمل اهل دوزخ ختم می‌کند و شخصی که هفتاد سال عمل اهل دوزخ را انجام می‌دهد، اما در وصیتش به عدل رفتار می‌کند، عملِ خود را به عمل اهل بهشت ختم می‌کند و به بهشت می‌رود.[٣٠٠]

گاهی ممکن است کسی عمری را به فلاح و صلاح گذرانده باشد، ولی در پایان
عمر به وصیتِ فتنه‌انگیز اقدام کند و دوزخی گردد؛ چنان‌که در حدیثى از پیامبر اکرم‌(ص) مى‌خوانیم:

إنّ الرّجلَ لَیَعمل _ أو المرأة _ بطاعة اللَّه تعالى سِتّینَ سَنةٍ ثُمّ یَحضرهما الموتُ فیضارّان‌ فی

[٢٩٩]. نساء، آیۀ ٨ .

[٣٠٠]. الدعوات، ص‌٢٣٤.