این تعبیر یعنی تعبیر تجارت و معامله ، تنها در زمینه ایمان و کار خیر نیست و شاید نکته اساسی اینجا باشد . از تعبیرات قرآن کریم ما این‌گونه‌ نمی‌فهمیم که انسان دو حالت دارد : یک حالت اینکه معامله می‌کند و حالت‌ دیگر اینکه معامله نمی‌کند . سرمایه‌هایی که انسان دارد ، همین سرمایه عمر و سرمایه سلامت و سرمایه قدرتهایی که دارد ، سرمایه مالی که دارد و هر آنچه که خداوند به او داده است این‌طور نیست که انسان با این سرمایه‌ها یا معامله می‌کند یا معامله نمی‌کند . در سرمایه‌های معمولی ، انسان ممکن‌ است سرمایه‌ای داشته باشد و بگوید من با این سرمایه نمی‌خواهم معامله کنم‌ . وقتی فکر می‌کنم مگر چقدر عمر می‌کنم ، پنجاه سال دیگر هم اگر زنده باشم‌ ، دارایی دارم و از این دارایی خودم کم‌کم خرج می‌کنم تا عمرم به پایان‌ برسد ، احتیاجی به معامله ندارم ، معامله هم نمی‌کنم . آیا انسان می‌تواند در مورد سرمایه‌های انسانی که دارد همین‌گونه باشد ، بگوید : من نمی‌خواهم معامله کنم ، نمی‌خواهم کسب کنم ، از نظر امور معنوی‌ و اخروی و آن اموری که قرآن آنها را معامله نامیده است می‌خواهم سرمایه‌ خود را راکد بگذارم و کم‌کم خرج کنم ؟ یا نه ، انسان در دنیا نمی‌تواند کاسب نباشد ، نمی‌تواند اکتساب نکند ، منتها یا آن اکتساب و یا این‌ اکتساب ؟ شق دوم صحیح است ، این که من یک عمر زندگی کنم و اساسا سرمایه‌ام را به کار نیندازم ، محال است ، یعنی انسان دائما در حال‌ مبادله است و نمی‌تواند در حال مبادله نباشد ، یا مبادله‌ای که نتیجه‌اش‌ خسران زیاد و عذاب الیم است به تعبیر قرآن ، و یا مبادله‌ای که نتیجه‌اش‌