از طايفه بنى نوفل بن عبد مناف «١» و ابوقيس بن فاكه از قبيله فاكه بن مغيره «٢» از جمله اين كشته شدگان بودند. اسود بن عامر از طايفه بنى عبدالدار نيز به دست حمزه اسير شد. «٣» ابن سعد در طبقات آورده كه ابوذر (ره) سوگند ياد مى‌كرد كه آيه‌هاى ١٩ تا ٢٢ سوره حج (هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا ...) «٤» در روز بدر در شأن اين شش نفر، حمزة بن عبدالمطّلب و على بن ابى‌طالب (ع) و عبيدة بن حارث با عتبه و شيبه فرزندان ربيعه و وليدبن عتبه نازل شده است. «٥» از ابن عباس نقل شده كه خداوند متعال اين آيات را در شأن امير مؤمنان (ع) و حمزه و عبيده نازل فرمود: «٦» إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوْا وَ عَمِلُوا الْصالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِى‌ مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيْها مِنْ اساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيْها حَريرٌ* وَ هُدُوا الَى الطَّيِبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا الى‌ صراطِ الْحَمِيْدِ «٧» همچنين از وى در تفسير آيه شريفه امْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوُا الصالِحاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِى الْأَرْضِ امْ‌نَجْعَلُ الْمُتَّقينَ كَالْفُجَّارِ «٨» روايت شده كه اين آيه در شأن على (ع) و حمزه و عبيده نازل شد، و از عتبه و شيبه و وليد به «مفسدين فى الأرض» تعبير شده است. «٩»