خوردن غذا بود، خدا را بر اين پيروزى سپاس گفت و چون از خوردن فراغت يافت، برخاست و گام روى صورت ابن زياد گذاشت آنگاه كفش خود را پيش غلامش افكند و گفت: آن را بشوى كه بر صورت كافرى نجس نهاده‌ام.». [١]

خوارزمى به نقل از عمارة بن عمير مى‌نويسد: «چون سر عبيد اللّه بن زياد را همراه سرهاى يارانش نزد مختار آوردند، آنها را در مسجد روى هم ريختند.

چون در آنجا رفتم شنيدم كه مردم مى‌گويند: آمد! آمد! و من نفهميدم كه منظورشان چيست. ناگهان مارى را ديدم كه آمد و از همه سرها گذشت تا اين كه وارد سوراخ بينى عبيد اللّه شد، لحظه كوتاهى ماند و سپس بيرون آمد و رفت و ناپديد شد. باز مردم گفتند:

آمد! آمد! مار در پيش چشم من اين كار را دو يا سه بار تكرار كرد.

ابوعيسى ترمذى گويد: اين حديثى است صحيح.» [٢]

ابوعمر بزّار گويد: هنگامى كه ابراهيم بن مالك اشتر در خازر با عبيداللّه بن زياد رودررو قرار گرفت من با او بودم. ما به دليل زيادى شمار كشتگان آنها را با قَصَب [٣] شمرديم.

گويند هفتاد هزار تن بودند. ابراهيم، ابن زياد را نگونسار آويخت.» [٤]

سرنوشت عمربن سعد

عمر سعد از كرده‌اش بسيار پشيمان و اندوهگين شد زيرا او نسبت به منصبهاى وعده داده شده توسط ابن زياد، نوميد گشت. او از مجلس ابن زياد برخاست و به خانه رفت و

[١] . ذوب النضار، ص ١٤٢.

[٢] . مقتل الحسين، خوارزمى، ج ٢، ص ٩٦. همچنين وى از عبدالملك بن كردوس از دربان عبيدالله نقل مى‌كند كه گفت: «همراه عبيداللّه وارد قصر شدم و ديدم كه آتش در صورتش شعله‌ور شد. او آستين روى صورت گذاشت و متوجه من شد و گفت: آيا ديدى؟ گفتم: آرى. پس به من فرمان داد كه آن را پوشيده بدارم» (همان مأخذ، ج ٢، ص ٩٩).

[٣] . واحد طول. (ر. ك. لغت‌نامه دهخدا).

[٤] . ذوب النضار، ص ١٤٢، از ابوطفيل عامر بن واثله كنانى نقل است كه گفت: سرها را در كوفه كنار سدّه نهادند و پارچه‌اى سفيد رويشان انداختند. چون پارچه را كنار زديم، ديديم كه مارى در سر عبيداللّه مى‌لولد. سپس سرها را در رحبه نصب كردند. عامر گويد: بارها ديدم كه بر سر دار، مار داخل سوراخهاى بينى عبيدالله مى‌شود. همان، ص ١٤٢- ١٤٣).