منابع حديثى سنّى و شيعى منابع تاريخى به يك اندازه از نشانه‌هاى آسمانى كاشف از خشم خداوند به خاطر كشته شدن امام حسين (ع) ياد كرده‌اند؛ و هيچ كس به جز شمارى اندك از افراد بى‌ايمان ناآگاه [١] آن را انكار نكرده است. از جمله آثار روايى و تاريخى در اين باره موارد زير است:

١- فرياد جبرئيل‌

امام صادق (ع) فرمود: «هنگامى كه حسين (ع) كشته شد ناشناسى در ميان لشكر آمد و فرياد زد و گفت: چگونه شيون نكنم در حالى كه رسول خدا (ص) ايستاده و يك بار به زمين مى‌نگرد و يك بار به جمع شما. من بيم آن دارم كه به درگاه خداوند نفرين كند و همه اهل زمين هلاك شوند. در اين هنگام مردم به يكديگر مى‌گفتند اين انسانى ديوانه است! امّا توّابين گفتند: به خدا سوگند اين چه كارى بود كه با خود كرديم!؟ به خاطر پسر

[١] . حسين محمّد يوسف در ص ٥٥٢ كتاب «سيّدالشّباب اهل الجنّة الحسين بن على (ع)» مى‌نويسد: «ازجمله خرافه‌ها و دروغهايى كه در اين باره ساخته شده است، روايات مربوط به كسوف خورشيد به خاطر قتل پسر دختر رسول خدا (ص) است». او در صفحه ٥٤٤ مى‌گويد: «اعتقاد به اينكه آسمان خون باريد يا اينكه هر سنگى را در شام برمى‌داشتند در زير آن خون تازه ديده مى‌شد، يا اينكه وقتى سر امام حسين (ع) را به خانه ابن‌زياد آوردند از ديوارهايش خون سرازير شد همه از عقايد و دروغهاى شيعيان غلوكننده است». همچنين اين نويسنده ادّعا مى‌كند كه بيشتر اين روايات از روايت ابومخنف، لوط بن يحيى‌ گرفته شده است!

بى شك اين نويسنده، پندار باطلش را از سحرآموز بزرگشان يعنى ابن كثير كه به دروغ‌پردازى بر ضدّ شيعه اماميّه مشهور مى‌باشد، الهام گرفته است وگرنه احاديث مربوط به اين نشانه‌هاى آسمانى و زمينى در كتابهاى اهل سنّت از زبان حافظان حديث همانند ابن ابى شيبه، ابن سعد، ابن جميل، ابن عساكر، ابن حجر و ابن جوزى آمده است. حتّى خود ابن كثير حديث سرخ شدن آسمان را در تفسير خويش نقل كرده و چيزى هم در موردش نگفته است.

شگفت‌انگيز اينكه در حالى كه فاجعه عاشورا در چشم برخى كسانى كه مسلمان به شمار مى‌آيند بى‌اهميّت مى‌آيد، برخى از مسيحيان آگاه به تاريخ اسلام آن را بزرگ مى‌شمارند. مانند جرجى زيدان كه در كتاب تاريخ الاسلام خويش (ص ١٧٣ و ١٧٩) مى‌نويسد: «اگر ماه در آن شب مى‌دانست كه نورش به كجا مى‌تابد از تابيدن آن خوددارى مى‌كرد، تا آن جنايتى را كه در تاريخ بشر كسى همانندش را مرتكب نشده است بپوشاند ... و اگر آن خاك، زشتى ماجرايى را كه در آن روزِ شنبه هولناك اتّفاق افتاد درك مى‌كرد، تشنگى را بر سيراب شدن ترجيح مى‌داد.».