با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦٩ - ٢ - مشهد نقطه در نصيبين
هر سال از آن خون مىجوشد. پس از آن مردم همه ساله در روز عاشورا پيرامون آن سنگ گرد مىآمدند و مراسم سوگوارى و عزادارى به پا مىكردند. اين مراسم تا روزگار عبدالملك بن مروان باقى بود و او فرمان داد سنگ را انتقال دادند و پس از آن اثرى از آن ديده نشد.
ولى در آن مكان گنبدى ساختند و آن را بارگاه نقطه نام نهادند». [١]
٢- مشهد نقطه در نصيبين [٢]
شيخ عباس قمى مىنويسد: اما سانحهاى كه در نصيبين روى داد؛ خلاصه آن از كتاب كامل بهايى چنين است: چون به نصيبين رسيدند، منصور بن الياس فرمان داد شهر را آذين بستند. پس آن را با هزار آينه تزيين كردند. آن ملعونى كه سر را به همراه داشت قصد ورود به شهر را نمود ولى اسبش از او فرمان نبرد! اسب ديگرى سوار شد، آن هم فرمان نبرد! همينطور اسب عوض مىكرد تا آنكه سر شريف بر زمين افتاد. ابراهيم موصلى [٣] آن را برداشت و چون دقت كرد فهميد كه سر امام حسين (ع) است. پس آنان را سرزنش و توبيخ كرد، اما شاميان او را كشتند و سر را بيرون شهر گذاشتند و داخل شهر نبردند.
مىگويم: شايد محل افتادن سر شريف تبديل به بارگاه شد».
در كتاب «الاشارات الى معرفته الزيارات» آمده است: «در شهر نصيبين مشهد نقطه است؛ كه گفته مىشود از خون سر حسين (ع) است؛ و در بازار تيرسازان، «بارگاه رأس» است؛ كه هنگام عبور اسيران به سوى شام در آنجا آويخته شد. [٤]
[١] . نفس المهموم، ص ٤٢٦.
[٢] . نصيبين؛ از شهرهاى آباد جزيره، بر سر راه كاروانهاى موصل به شام. گويند كه در آنجا و در روستاهايش هزار باغ است. از آنجا تا سنجار نه فرسخ و تا موصل شش روز راه است. (ر. ك. معجم البلدان، ج ٥، ص ٢٨٨؛ معجم، استعجم، ج ٤، ص ٥٦٨ و ١٣١٠).
[٣] . زندگينامهاى از وى در دست نيست.
[٤] . مقتل الحسين (ع)، مقرم، ص ٣٤٦ (پاورقى) به نقل از كتاب الاشارات الى معرفة الزيارات، ابوالحسن على بن ابى بكر هروى، متوفاى ٦١ ه ق. ص ٦٦.