ابن نما مى‌نويسد: ... سليمان بن قته عدوى [١]، هم پيمان بنى تميم، سه روز پس از قتل حسين (ع) به كربلا رفت و به قتلگاهشان نظر كرد. آنگاه به اسب عربى‌اش تكيه داد و گفت: (بر خيمه‌گاه خاندان محمد گذر كردم و آنجا را چونان روزى كه در آنجا فرود آمدند نديدم، آيا نديدى كه در فقدان حسين خورشيد بيمار گشت و سرزمينها از بى بارانى خشك گرديد، آنان روزى خانه اميد مردم بودند ولى امروز مايه اندوه و مصيبت هستند؛ و مصيبتشان چه عظيم و بزرگ است! چون تهيدستان قبيله قيس از ما چيزى طلب مى‌كنند، به آنان مى‌دهيم؛ و آنگاه كه پاى ما بلغزد، قيس ما را مى‌كشد، قطره‌اى از خون ما نزد (طائفه) غنى است؛ كه هر كجا فرود آيند، روزى از آنان طلب خواهيم كرد، خداوند اين ديار و اهلش را دور نمى‌گرداند، هر چند كه اينك با بى رغبتى از وجودشان تهى گشته است، به يقين [پس از] كشته خاندان هاشم در طف، مسلمانان خوار و ذليل شدند، زنها به سان داغديدگان در وفقدان او شيون و زارى كردند و ستارگان براى او نوحه سرودند و بر او درود فرستادند.)

و گفته‌اند كه ابيات از ابو رمع خزاعى است.» [٢]

از آنچه در متن خبر آمده است: «سليمان بن قته سه روز پس از قتل حسين (ع) بر كربلا گذر كرد و چشمش به قتلگاهشان افتاد ...»، چنين استفاده مى‌شود كه پيكرهاى پاك مدت سه روز دفن نشده مانده بود. بنابراين كار دفن نه در روز يازدهم و نه در روز دوازدهم و نه در شب سيزدهم انجام گرديد.

ولى اگر به اين نكته توجه داشته باشيم كه مقصود از قتلگاه، جاهايى است كه در آن‌

[١] . شيخ عباس قمى مى‌نويسد: «سليمان بن قته، تابعى خزاعى شيعى. گويند او نخستين كسى است كه براى‌حسين (ع) مرثيه سرود. او به كربلا گذر كرد و چون چشم او به قتلگاه شهيدان طفّ افتاد، چنان گريست كه نزديك بود بميرد. سپس گفت: «. ر. ك. الكنى و الالقاب.

[٢] . مشير الاحزان، ص ١١٠- ١١١؛ و ابوالفرج اصفهانى اين ابيات را در كتاب مقاتل الطالبين ص ١٢١ آورده است؛ نيز ر. ك. سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٣١٨؛ مناقب آل ابى طالب (ع)، ج ٤، ص ١١٧؛ نظم در رالسمطينى، ص ٢٣٦؛ نسب قريش، ص ٤١.