با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢١ - دفن امام(ع) و ديگر شهيدان(ع)
و نيز با توجه به اين باور كه كار دفن امام را جز امامى مانند خودش بر عهده نمىگيرد، [١] راهنمايى كه با بنى اسد اهل غاضريه شركت داشته، ناگزير بايد امامسجاد (ع) بوده باشد.
حضور ايشان نيز بايد معجزهآميز و بيرون از اسباب عادى بوده باشد؛ زيرا كه ايشان در آن هنگام در بند اسارت دشمنان به سر مىبرد.
اين مطلب به وسيله روايتى كه از امام رضا (ع) نقل شد، نيز تأييد مىشود. راوى گويد:
من نزد امام رضا (ع) بودم كه على بن ابى حمزه، ابن سرّاج و ابنمكارى بروى وارد شدند.
على پس از گفت و گوى با حضرت درباه امامتشان گفت: از پدران شما براى ما روايت كردهاند كه كار امام را جز امامى مانند خودش بر عهده نمىگيرد.
امام رضا (ع) فرمود: بگو ببينم حسين بن على امام بود يا غير امام؟
گفت: امام بود.
فرمود: چه كسى عهده دار كارش بود؟
گفت: على بن الحسين (ع).
فرمود: على بن الحسين كجا بود؟
گفت: در كوفه در زندان عبيد اللّه بن زياد.
امام فرمود: چگونه در حالى كه زندانى بود عهده دار كار پدرش گرديد؟
گفت: دور از چشم آنان رفت و پدرش را كفن و دفن كرد و بازگشت.
امام (ع) فرمود: آن كسى كه به على بن الحسين (ع) امكان داد به كربلا برود و كار پدرش را بر عهده بگيرد، به صاحب اين امر نيز امكان مىدهد كه به بغداد برود و كار پدرش را عهدهدار گردد. [٢]
از اين فراز روايت فوق كه مىگويد: «در كوفه به دست عبيد اللّه بن زياد زندانى بود و دور از چشم مردم رفت و پدرش را كفن و دفن كرد و بازگشت»، چنين استفاده مىشود كه
[١] . براى مثال ر. ك. الكافى، ج ١، ص ٣٨٤- ٣٨٥، باب «امام را جز امامى ديگر غسل نمىدهد «؛ و ر. ك. علل الشرائع، ج ١، ص ١٨٤، باب ١٤٨، دليل اينكه هنگام وفات فاطمه (س)، على (ع) او را غسل داد. و ر. ك. عيون اخبار الرضا، ج ٢، ص ٢٤٥- ٢٥٠، باب ٦٤، حديث شماره يك.
[٢] . اثبات الوصيّة، ص ١٧٥.