ابن شهرآشوب نيز از جمله اينان است، آنجا كه مى‌گويد: پيكرهايشان را يك روز پس از كشته شدن، اهل غاضريه از بنى اسد به خاك سپردند. آنان براى بيشترشان قبر آماده يافتند و پرندگانى سفيد مى‌ديدند! [١]

از همه اين روايات چنين استفاده مى‌شود كه دفن امام‌حسين (ع) و كسانى كه در ركاب ايشان كشته شدند، در همان روزى كه عمر سعد از كربلا رفت، يعنى روز يازدهم، انجام شد. هنگام اين كار عصر بود، چرا كه ابن سعد پس از زوال ظهر حركت كرد.

ولى آيا اين نظر به ويژه در آنچه به بنى‌اسد مربوط مى‌شوند و اينكه آنان اهل غاضريه بودند و كار كفن و نماز امام (ع) [٢] و اصحابش را به عهده گرفتند، پذيرفتنى است؟

روش دفن امام (ع) و اهل بيت آن حضرت و يارانى كه در ركاب وى شهيد شدند، به آن گونه كه از چگونگى پراكندگى قبورشان مى‌دانيم- و همه بر آن اتفاق نظر دارند- براى بنى اسد ساكن غاضريه امكان‌پذير نبود. زيرا اينان اهل روستاهايى بودند كه در ميدان نبرد شركت نداشتند و نمى‌توانستند بدون راهنمايى كسى كه از همه آن شهيدان و پيكر و لباسشان شناخت كامل داشته باشد، آنان را شناسايى و دفن كنند، به ويژه آن كه سرهاى شهيدان را بريده بودند و پيكرها سر نداشتند. بنابراين اگر راهنمايى آگاه وجود نمى‌داشت، تشخيص شهيدان از يكديگر امكان‌پذير نبود، و بدون وجود چنان شخصى، دفن، كوركورانه و بدون شناخت انجام مى‌شد و اين تقسيم كنونى ميان آن قبرها صورت نمى‌پذيرفت.

[١] . مناقب آل ابى طالب، ج ٤، ص ١١٢.

[٢] . مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٤٤. روايتهاى تاريخى فراوان ديگرى حاكى از آن است كه امام (ع) و يارانش با همان هيئتى كه به شهادت رسيده بودند، بدون غسل و كفن به خاك سپرده شدند. از آن جمله در امالى شيخ طوسى (ص ٣٢٦، شماره ٥٣/ ١٠٠ به نقل از ابراهيم ديزج كه براى نبش قبر حسين (ع) رفت چنين آمده است: «من همراه غلامان خاص خود رفتم. پس از نبش قبر ديدم كه بدن حسين بر حصيرى نو نهاده است و از آن بوى مشك به مشام مى‌رسد. حصير را به همان حال رها كردم در حالى كه بدن حسين (ع) روى آن قرار داشت؛ و فرمان دادم رويش خاك بريزيد و روى آن آب بستم پس از آن خواستم كه آن را با گاو شخم بزنم ولى گاو پا روى قبر نگذاشت و چون به آنجا مى‌رسيد بازمى‌گشت. من غلامانم را به خداوند سوگند دادم و از آنان پيمانهاى سخت گرفتم كه اگر كسى چيزى از اين موضوع نقل كند او را خواهم كشت.