با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٨ - دفن امام(ع) و ديگر شهيدان(ع)
٤- نكته سؤال برانگيز در روايت ابناثير و طبرى اين است كه مىگويد هنگام حضورشان در زندان، سنگى افتاد كه نامهاى به آن بسته بود .... «بايد ديد كه اين نامه را چه كسى برايشان انداخت؟
آيا كار رژيم اموى بود كه قصد داشت آنان را شكنجه روحى دهد؟
چنين روشى از سوى حكومتهاى ستمگر پيوسته بر ضد زندانيان مخالف به كار گرفته مىشود و زندانيان نمىدانند كه اين كار دوست است يا دشمن.
يا اينكه يكى از دوستان اهل بيت (ع) و آگاه به اخبار پيك و مدت رفت و آمد آن و نيز آشنا به علامتهاى قتل و امان، خواسته كه امام سجاد (ع) را با خبر كند، تا وصيتهاى لازم را انجام دهد. مؤيد اين مطلب عبارت نقل طبرى است كه مىگويد: «اگر صداى تكبير نشنيديد، نشان امان است ان شاءاللّه». عبارت «نشان امان است ان شاءاللّه» حاكى از آن است كه كسى كه سنگ و نامه را داخل زندان مىانداخته برايشان آرزوى امان و رهايى داشته است.
مؤيّد ديگر اينكه، فرستنده نامه دوستدار اهل بيت بوده و از بيم ستم امويان به اين شيوه متوسل شده اين است كه اگر رژيم اموى قصد داشت اين كار را براى جنگ روانى انجام دهد نيازى به پنهان كارى نداشت و آشكارا انجام دادنش تأثير بيشترى داشت.
دفن امام (ع) و ديگر شهيدان (ع)
طبرى نقل مىكند كه امام حسين (ع) و ديگر شهدا يك روز پس از شهادت، يعنى در روز يازدهم دفن شدند، و اهل غاضريه از بنى اسد اقدام به دفنشان كردند. او به نقل از ابومخنف مىنويسد: «اهل غاضريه يك روز پس از كشته شدن حسين و يارانش، آنان را دفن كردند.» [١]
بلاذرى نيز بر همين باور است. آنجا كه گويد: اهل غاضريه از بنى اسد، پيكر حسين (ع) و يارانش- رحمهم الله- را يك روز پس از كشته شدن دفن كردند. [٢]
[١] . تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٣٥.
[٢] . انساب الاشراف، ج ٣، ص ٤١١.